English version
Już jako dziecko przejawiał duże zainteresowanie sportem. Grał w palanta, ale najbardziej chciał zostać piłkarzem. Był członkiem wielu amatorskich drużyn. To właśnie w jednym z nich – warszawskiej „Sarmacie” – koledzy z boiska nadali mu pseudonim „Kusy”.
Przygodę z lekkoatletyką rozpoczął przez przypadek. Z powodu braku jednego zawodnika zaproponowano mu start w sztafecie, którą od razu poprowadził do zwycięstwa. Szybko przyszły też większe sukcesy, łącznie z 10-krotnym mistrzostwem Polski i dwukrotnym poprawieniem rekordu świata.
Najważniejszym triumfem w karierze Kusocińskiego pozostaje jednak wywalczone 31 lipca 1932 r. złoto w biegu na 10000 metrów podczas igrzysk w Los Angeles. Sukces ten na stałe zapisał się w annałach polskiego sportu – był to pierwszy medal z najcenniejszego kruszcu w dziejach polskiego olimpizmu, wywalczony w rywalizacji mężczyzn.
Kiedy wybuchła II wojna światowa, w ciągu jednego dnia ze sportowca stał się żołnierzem. Zgłosił się jako ochotnik do polskiej armii. Walczył w stopniu kaprala w kompanii karabinów maszynowych II batalionu 360. Pułku Piechoty. Za udział w walkach w obronie Warszawy, podczas których był dwukrotnie ranny, został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Po kapitulacji pozostał w Warszawie, gdzie rozpoczął pracę jako kelner w barze „Pod kogutem” przy ulicy Jasnej. Było to miejsce, w którym gromadzili się warszawscy sportowcy. Janusz Kusociński od razu rozpoczął działalność konspiracyjną, w miejscu swojej pracy kolportował i rozprowadzał nielegalną prasę.
W tym okresie posługiwał się pseudonimem „Prawdzic”. W wyniku denuncjacji został aresztowany przez Gestapo 28 marca 1940 r. Osadzony początkowo w więzieniu mokotowskim, a następnie przy al. Szucha 25.
Między 20 a 21 czerwca pierwszy polski mistrz olimpijski został przewieziony do Palmir pod Warszawą i tam rozstrzelany wraz z m. in. dwoma innymi olimpijczykami: Feliksem Żuberem i Tomaszem Stankiewiczem.
Dowiedz się więcej: