Instytut Pamięci Narodowej

Karierę wojskową rozpoczynał jeszcze w carskiej armii, a wzięty do austriackiej niewoli, wstąpił do Legionów.

Gdy Polska odzyskała niepodległość, zgłosił się do formowanego Wojska Polskiego. W 1920 roku raniony w czasie obrony Płocka przed bolszewikami, nie przerwał walki, a nawet wziął udział w polskiej kontrofensywie.

W 1939 roku walczył m.in. nad Bzurą. Porażka w wojnie obronnej nie zakończyła jego szlaku bojowego.

15 stycznia 1940 roku zapadła decyzja o powołaniu do życia Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, na której czele stanął Bohusz-Szyszko. Jego żołnierze w maju 1940 roku wsławili się w czasie walk z Niemcami o norweski Narwik.

Jak mówił gen. Bronisław Duch, Bohusz-Szyszko to ten, który „pierwszy oświadczył Polsce, że Polska nadal walczy", a walki o Narwik były „zastrzykiem moralnym, po tragedii wrześniowej, dla całego narodu polskiego".

Rok później Zygmunt Bohusz-Szyszko został szefem misji wojskowej w Związku Sowieckim, a później szefem sztabu Armii Polskiej na Wschodzie. Wraz z armią gen. Andersa, w której był zastępcą dowódcy i dowódcą 5 Kresowej Dywizji Piechoty, trafił do Włoch i przeszedł cały szlak bojowy 2 Korpusu, wyzwalając m.in. Bolonię.

Po wojnie zamieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie spędził resztę życia. Zmarł 20 czerwca 1982 r. w Londynie.

Polecamy:

• Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich. Sukces w Narwiku, klęska we Francji