English versionElżbieta Zawacka już w okresie przedwojennym czynnie zaangażowała się w działalność Przysposobienia Wojskowego Kobiet, poświęcając się zarówno działalności wojskowej, jak i pedagogicznej.
Pełniła m.in. funkcję komendantki PWK Rejonu Śląskiego. W ramach tej działalności organizowała i prowadziła szkolenia dla młodzież.
Podczas II wojny światowej
Po napaści Niemiec na Polskę uczestniczyła w kampanii wrześniowej, a następnie wstąpiła do armii podziemnej podejmując służbę najpierw w łączności, a potem kurierską. W ramach tej ostatniej przewoziła pocztę do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie, gdzie prowadziła również rozmowy na temat łączności oraz uregulowania prawnego służby wojskowej kobiet.
Z Londynu wróciła na ziemie polskie wykonując skok spadochronowy z cichociemnymi w nocy z 9 na 10 września 1943 roku. Powróciła do służby w Wojskowej Służbie Kobiet i w jej szeregach wzięła udział w powstaniu warszawskim.
Represje
Po zakończeniu wojny pracowała w szkołach podstawowych i średnich na etacie nauczyciela matematyki.
We wrześniu 1951 r. została aresztowana przez organy bezpieczeństwa państwa pod zarzutem prowadzenia działalności szpiegowskiej na terenie państwa polskiego. W akcie oskarżenia z 22 grudnia 1951 r. stwierdzono, że współpracując z wywiadem anglosaskim zbierała i przekazywała dane o nastrojach ludności, o wysokości cen i płac oraz informacje dotyczące życia gospodarczego i politycznego w kraju oraz „przechowywała w szpulce od nici 10-cio dolarowy banknot”.
Za wymienione wyżej przewinienia wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie została skazana na 10 lat więzienia. Przebywała m.in. w Zakładzie Karnym w Bojanowie, gdzie skierowano ją do nauczania matematyki w utworzonej tam szkole dla więźniarek. Elżbieta Zawacka została zwolniona na mocy amnestii i wyszła na wolność w 1955 r. Po opuszczeniu więzienia poświęciła się pracy naukowej i pedagogicznej.
