English version
Wiosną 1944 r. komendant Okręgu Warszawskiego AK wydał rozkaz operacyjny precyzujący nie tylko cele ataków oddziałów liniowych mających wziąć udział w powstaniu, lecz także określający zadania służby zdrowia, które miała ona realizować w tym okresie. Przed godziną „W” zgromadzono sprzęt medyczny i środki opatrunkowe przeznaczone, niestety, zaledwie na trzy dni walk, a trwały one 63.
Brakowało również pielęgniarek i lekarzy, którzy mogliby udzielić pomocy potrzebującym. W późniejszym okresie walk warunki w szpitalach polowych były dramatyczne. Operacje przeprowadzano bez środków znieczulających, przy świecy lub lampie naftowej, bez zachowania odpowiedniej higieny.
Ranni powstańcy oraz cywile leżeli na posadzce, w ciemności, w fetorze ludzkiego potu oraz ropiejących ran, i konali z braku fachowej pomocy.
Tragiczny los
Okupant z całą brutalnością niszczył kolejne części miasta, w tym szpitale polowe, lokowane często miejscach przypadkowych, takich jak: piwnice, prywatne mieszkania, podziemia kościołów, sklepy i magazyny, m.in. na terenie Starego Miasta – w Pałacu Raczyńskich przy ulicy Długiej 7 czy siedzibie Towarzystwa Dobroczynności przy ulicy Freta 10.