English version
Zdobycie, 18 maja 1944 r., Monte Cassino doprowadziło do przełamania linii Gustawa i otworzyło aliantom drogę na Rzym. W trakcie walk o Monte Cassino 2. Korpus Polski poniósł duże straty osobowe, co było szczególnie mocno nagłaśniane przez niemiecką propagandę, twierdzącą, że stracił on możliwości ofensywne. Korpus dowodzony przez gen. Władysława Andersa został przeniesiony przez dowództwo brytyjskie 8. Armii na adriatycki odcinek frontu włoskiego.
Pierwsi w boju
7 czerwca 1944 r. 3. Dywizja Strzelców Karpackich dowodzona przez gen. Bronisława Ducha zluzowała 4. Hinduską Dywizję Piechoty, przejmując jej odcinek frontu, i rozpoczęła działania pościgowe za wycofującymi się wojskami niemieckimi. W ich trakcie Karpatczycy byli wspierani przez 2. Warszawską Brygadę Pancerną gen. Bronisława Rakowskiego. 18 czerwca 1944 r. oddziały polskie zdobyły Pescarę.
Tego samego dnia, tj. 18 czerwca 1944 r., do walki wkroczyła 5. Kresowa Dywizja Piechoty dowodzona przez gen. Nikodema Sulika, która zdobyła teren do rzeki Mussone. W tym czasie, po drugiej stronie rzeki, 3. Dywizja Strzelców Karpackich wraz z 2. Warszawską Brygadą Pancerną zdobyły w ciężkich walkach miejscowości Castelfidardo i Osimo.
Pomimo strat terenowych, materiałowych i ludzkich niemiecka obrona zaczęła krzepnąć wskutek przerzucenia dodatkowych sił pancernych w postaci czołgów i dział szturmowych oraz żołnierzy.
Walki o Ankonę
Głównym zadaniem wojsk niemieckich było utrzymanie za wszelką cenę miasta i portu w Ankonie, aby nie zostały one zdobyte przez wojska alianckie. Niemcy, zdając sobie sprawę ze strategicznego położenia Ankony, uczynili z niej prawdziwą twierdzę, otaczając miasto i port linią umocnień, której nadali imię Edyty (Edith). Obsadzili ją dwiema dywizjami: 71. Dywizją Piechoty i 278. Dywizją Piechoty. Jej kluczowymi punktami były wzgórza Monte della Crescia i Monte Torto koło miasteczka Paterniano. 278. Dywizją Piechoty dowodził ekscentryczny gen. Harry Hoppe, który wzbudzał wśród swoich podkomendnych przerażenie, mówiąc im m.in.:
„Przybyliście tutaj, aby umrzeć i to szybko”.
Plan opracowany przez gen. Władysława Andersa zakładał, że od północnego zachodu Ankonę zaatakują 5. Kresowa Dywizja Piechoty wraz 2. Warszawską Brygadą Pancerną, wspierane przez większość artylerii 2. Korpusu. Zaś 3. Dywizja Strzelców Karpackich miała związać siły Niemców walką wzdłuż drogi nr 16.