Instytut Pamięci Narodowej

Artur Kuprianis, Obrona Lwowa w 1939 roku, 36 s., Warszawa 2026, ISBN 978-83-8459-179-6 (pdf)

Lwów był jednym z najważniejszych ośrodków II Rzeczypospolitej. Po niemieckiej agresji z 1 września 1939 r. miasto stało się celem regularnych bombardowań Luftwaffe. Wobec postępów Wehrmachtu polskie dowództwo rozpoczęło organizację obrony miasta, która początkowo bazowała na improwizowanych oddziałach. Od 12 września trwały zacięte walki, szczególnie o zachodnie przedmieścia i wzgórze 324 pod Zboiskami. Nadzieje na odsiecz wiązano z wojskami gen. Kazimierza Sosnkowskiego, którym jednak nie udało się przebić do okrążonego miasta. Sytuację dramatycznie pogorszyła agresja ZSRS z 17 września, wskutek której Lwów znalazł się między dwoma najeźdźcami. Wobec braku perspektyw pomocy i zagrożenia dla ludności cywilnej 22 września dowódca obrony gen. Władysław Langner zdecydował o poddaniu miasta Armii Czerwonej. Rozpoczęła się okupacja sowiecka, naznaczona aresztowaniami, deportacjami i represjami. Obrona Lwowa pozostała symbolem odwagi, poświęcenia i tragicznych wyborów polskich dowódców we wrześniu 1939 r.