English version
„Tam, gdzie rozum nie jest zmącony lękiem, a głowa zawsze uniesiona wysoko.
Tam, gdzie wiedza pozostaje wolna.
Tam, gdzie świat nie dzieli się wąskimi ścianami ludzkiej obojętności. […]
Tam, gdzie jasny strumień prawdy nie zgubił drogi na ponurej pustyni bezsensownych obyczajów. […]
Do takiego nieba wolności przebudź moją ojczyznę, Panie!”
– te słowa, pochodzące z jednego z utworów poetyckich Rabindranatha Tagore, indyjskiego poety, prozaika, noblisty, zawarte w tomiku „Gitanjali. Pieśni ofiarne”, doskonale odnoszą się do obchodzonej 15 sierpnia rocznicy ogłoszenia niepodległości Indii.
Z nieludzkiej ziemi
Indie, które przez blisko 90 lat pozostawały kolonią Wielkiej Brytanii, określaną mianem „Perły Korony Brytyjskiej”, stały się schronieniem dla tysięcy Polaków, którzy zostali deportowani w głąb ZSRS w latach 1940-1941, a po podpisaniu układu Sikorski-Majski i ogłoszeniu „amnestii” odzyskali wolność i wraz z Armią Andersa opuścili „nieludzką ziemię”.
Warto zaznaczyć, że w latach 1942-1948 na Półwyspie Indyjskim funkcjonowały dwa stałe polskie ośrodki uchodźcze, tj. Osiedle Dzieci Polskich w Balachadi oraz Osiedle Polskie w Valivade. Ostatni z wymienionych obozów był największym i najdłużej funkcjonującym azylem dla Polaków. To również na jego terenie Polacy wraz z Hindusami świętowali wspólnie niepodległość Indii, a na maszt wciągnięta została trójkolorowa flaga.