English versionŻołnierze Hallera nosili francuskie mundury, dlatego nazywano ich „Błękitną Armią”. Wstępowali do niej polscy ochotnicy z różnych krajów (Stanów Zjednoczonych, Kanady, Brazylii), jak również jeńcy wojenni państw centralnych, zwolnieni z obozów na terenie Włoch. W przededniu zakończenia I wojny światowej Armia Polska we Francji liczyła ok. 70000 żołnierzy. Generał Haller nie miał okazji w pełni wypróbować swojego wojska w boju. Tylko niektóre jednostki przeszły chrzest bojowy w Szampanii.
Wiosną 1919 roku Błękitną Armię skierowano na teren odradzającego się państwa polskiego, gdzie dobrze wyposażone jednostki były bardzo potrzebne. W rozkazie z 15 kwietnia gen. Haller napisał: „Nastąpiła upragniona chwila wymarszu Armii Polskiej z ziemi włoskiej, francuskiej i amerykańskiej do Polski”.
1 września podlegli mu żołnierze stali się częścią Wojska Polskiego. Sam gen. Haller objął zaś stanowisko dowódcy Frontu Wołyńsko-Galicyjskiego, który swoim zasięgiem obejmował teren Małopolski Wschodniej. Jednostki Błękitnej Armii walczyły tam z Ukraińcami, Haller nieoficjalnie pomagał też powstańcom śląskim.
Po wykonaniu zadań na południu, generałowi powierzono dowództwo nad Armią Frontu Pomorskiego, którego celem było przejęcie ziem położonych na Pomorzu, przyznanych Polsce na mocy traktatu wersalskiego. Ludność polska tłumnie witała wkraczające do pomorskich miast i miasteczek oddziały.
Dowiedz się więcej: