Eugeniusz Bodo – jedna z najjaśniejszych gwiazd polskiego kina

28 grudnia 1899 roku urodził się Eugeniusz Bodo, ikona kina i estrady, a zarazem ofiara sowieckiego terroru. Chociaż przez wiele lat po wojnie jego tragiczne losy pozostawały nieznane, liczne kreacje filmowe, teatralne i rewiowe pozwoliły mu przetrwać w pamięci zbiorowej.

Urodził się w Genewie jako Bogdan Eugene Junod. Wkrótce po narodzinach syna Teodor Junod, ojciec Eugeniusza, sprowadził rodzinę do Polski. Można powiedzieć, że Bodo już od najmłodszych lat nasiąkał zamiłowaniem do filmu, jego ojciec był bowiem właścicielem kinoteatrów.

Eugeniusz Bodo występował jako gwiazda w najsłynniejszych kabaretach międzywojennej Warszawy: „Qui Pro Quo”, „Morskie Oko”, „Cyganeria”, „Cyrulik Warszawski”. W 1925 roku zadebiutował w filmie i zagrał ponad trzydzieści ról.

Jego piosenki śpiewała cała Warszawa i pół Polski. „Ach, śpij kochanie”, „Już taki jestem zimny drań”, „Umówiłem się z nią na dziewiątą” czy „Ach, te baby” są popularne do dziś.

We wrześniu 1939 r., uciekając przed wojną, przeniósł się do Lwowa. Nadal występował na scenie i nagrywał piosenki w języku rosyjskim. W tym czasie zdecydował się również na emigrację do Stanów Zjednoczonych i rozpoczął starania o opuszczenie ZSRS, posługując się szwajcarskim paszportem. Nie zdążył wyjechać.

Wkrótce po ataku Niemiec na ZSRS Bodo został aresztowany przez NKWD i przewieziony do Moskwy. Podobno Sowieci zatrzymali go, ponieważ posiadał obywatelstwo szwajcarskie, w związku z czym oskarżono go o szpiegostwo. W październiku 1942 r. został skazany na 5 lat ciężkiego obozu pracy.

Początkowo więziony na Butyrkach w Moskwie. Nie objęła go amnestia na mocy porozumienia Sikorski – Majski, ponieważ władze sowieckie uznały go za obywatela Szwajcarii, a – jak argumentowano – układ ten dotyczył tylko obywateli polskich. 14 maja 1943 r. Bodo został odtransportowany do łagru w Kotłasie w obwodzie archangielskim, miesiąc później uznano go za niezdolnego do pracy i umieszczono w szpitalu obozowym.

Eugeniusz Bodo zmarł 7 października 1943 r. i został pochowany w zbiorowej mogile.

Dowiedz się więcej:

 

do góry