Przyszedł na świat 23 lutego 1910 r. w Tychach, święcenia kapłańskie przyjął 30 czerwca 1935 r. Był członkiem i drużynowym Związku Harcerstwa Polskiego (1923–1935). W okresie 1945–1950 był członkiem Polskiego Związku Zachodniego. W 1943 r. przyjął III grupę narodowości niemieckiej.
Studiował na Wydziale Teologicznym UJ (doktora z teologii), Instytucie Nauk Społecznych w Lille oraz Wydziale Prawa Kanonicznego KUL w Lublinie (doktorat z prawa kanonicznego). W latach 1935–1938 pełnił funkcje wikariusza w parafii św. Barbary w Chorzowie, po powrocie z Francji w 1939 r. został mianowany sekretarzem biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego (1875–1967). Następnie w okresie 1940–1945 powierzono mu funkcję wikariusza w parafii Chrystusa Króla w Katowicach.
W 1945 r. nowo mianowany Administrator Apostolski Śląska Opolskiego Bolesław Kominek (1903–1974) powierzył mu funkcje kanclerza, a od 1949 r. Wikariusza Generalnego. Po usunięciu przez władze komunistyczne Administratorów Apostolskich z Ziem Zachodnich i Północnych nie piastował żadnych stanowisk duszpasterskich. Przebywał u swego brata Alojzego w Rogowie pow. Wodzisław.
W 1957 r. bp. Kominek sprowadził ks. Latuska do Wrocławia powierzając mu wpierw funkcje referenta duszpasterskiego we wrocławskiej kurii, a następnie dyrektora Katolickiego Instytutu Naukowego (1957–1960). W 1958 r. bp. Kominek dokonał zmian personalnych w kierownictwie seminarium wrocławskim powierzył ks. Latuskowi urząd rektora.
Biskupstwo
13 listopada 1961 r. papież Jan XXIII mianował ks. Latuska biskupem, nadając mu stolicę tytularną Aninety i zlecając posługę biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej z oddelegowaniem do pracy we wrocławskim Kościele. Funkcję biskupa pomocniczego archidiecezji wrocławskiej powierzono mu dopiero 16 października 1967 r.
Sakrę biskupią przyjął 11 lutego 1962 r. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu z rąk bp. Bolesława Kominka, jako głównego konsekratora, i współkonsekratorów: bp. Franciszka Jopa (1897–1976) i Andrzeja Wronka (1897–1974).
