English versionKrystyna Wituska urodziła się 12 maja 1920 r. w Jeżewie. Kształciła się w szkole klasztornej w Poznaniu oraz w Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Warszawie, w którym zdała małą maturę.
W 1937 r. ze względu na problemy zdrowotne spowodowane gruźlicą, rodzice wysłali ją do Zakopanego, a następnie do Neuchâtel w Szwajcarii. Tuż przed wybuchem wojny powróciła do Jeżewa.
W konspiracji
We wrześniu 1939 r. pracowała jako pielęgniarka w szpitalu wojskowym. W październiku 1940 r. rodzina została wysiedlona do Pełczanki w powiecie Mińsk Mazowiecki. Krystynę wysłano do Warszawy, gdzie zamieszkała u inżyniera Jacka Gołębiowskiego (krewnego ze strony jej ojca). Pracowała w małej fabryce baterii, potem w sklepie, sprzedając słodycze, i w fabryce koszul, a później była ekspedientką w sklepie na Krakowskim Przedmieściu.
Działalność w komórce wywiadu ZWZ-AK rozpracowującej lotnisko Okęcie rozpoczęła najprawdopodobniej na przełomie 1941 i 1942 r. Potem należała do grupy wywiadowczo-informacyjnej podlegającej dowództwu Okręgu Warszawskiego AK. Do jej zadań należało pozyskiwanie informacji od żołnierzy niemieckich. W tym celu odwiedzała kawiarnie „Otto” oraz „Café Bülow”.
Została aresztowana 19 października 1942 r. na skutek następujących okoliczności: Krystyna Wituska utrzymywała kontakt korespondencyjny ze Zbigniewem Walcem, którego znała jeszcze sprzed wojny. Brał on udział w kampanii wrześniowej 1939 r., dostał się do niewoli, a następnie pracował jako robotnik przymusowy w Neubrandenburgu. Walca aresztowano 20 czerwca 1942 r. po przechwyceniu jego korespondencji, w której informował o sytuacji Polaków w III Rzeszy. Wówczas Gestapo znalazło adres Krystyny.