Instytut Pamięci Narodowej

W dniu 30 października 2003 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Poznaniu skierował do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie akt oskarżenia przeciwko Tadeuszowi N., oskarżonemu o to, że w dniu 28 grudnia 1948 r. w Szczecinie biorąc udział jako przewodniczący składu orzekającego Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie rozpoznającego sprawę oskarżonego Franciszka M. przekroczył swoje uprawnienia związane orzekaniem w ten sposób, że wbrew zebranym w sprawie dowodom, dopuszczają się całkowitej i oczywistej dowolności w ocenie prawnej postępowania oskarżonego w zakresie wyczerpania przez niego znamion zarzucanych mu przestępstw uznał go winnym przypisanego mu czynów i skazał na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i inne.Dnia 24 listopada 2003 r. Sąd Garnizonowy w Szczecinie postanowił zwrócić się do Sądu Najwyższego w Izbie Wojskowej w Warszawie o przekazanie sprawy Tadeuszowi N. do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w Warszawie Dnia 9 stycznia 2004 r. Sąd Najwyższy wydał postanowienie, w którym zgodził się uwzględnić powyższy wniosek.Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie w dniu 20 lutego 2004 r. postanowił umorzyć postępowanie przeciwko Tadeuszowi N. na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 kpk
Prokurator OK. skierował w związku z tym w dniu 30 marca 2004 r. zażalenie do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie, wnosząc uchylenie wspomnianego postanowienia. Dnia 19 maja 2004 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie rozpatrzył wniesione zażalenie i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.