English version-
Andrzej Marusarz, Stanisław Marusarz i Bronisław Czech podczas treningu, 1935 r. (fot. NAC)
„Marusarz wicemistrzem świata. Polak bije rekord skoczni w Lahti!”
– tak brzmiał nagłówek „Przeglądu Sportowego” z 28 lutego 1938 r.
Obiecująca kariera
Stanisław Marusarz przyszedł na świat 18 czerwca 1913 r. w Zakopanem jako jedna z sześciu latorośli Jana i Heleny (z domu Tatar). Mając dziesięć lat zwyciężył w swoich pierwszych zawodach narciarskich, tj. zjeździe spod Regli na Lipki, zorganizowanych przez zakopiański oddział Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Cztery lata później, w lutym 1927 r., oddał swój pierwszy skok na Krokwi podczas zawodów juniorów. Zajął wówczas trzecie miejsce.
W 1929 r. Stanisław Marusarz wstąpił do Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (SNPTT) w Zakopanem. Przełomowym w jego karierze był rok 1931, gdyż zdobył wówczas pierwszy tytuł mistrza Polski – łącznie wywalczył dwadzieścia jeden wspomnianych wyróżnień w skokach, zjeździe, kombinacji klasycznej i alpejskiej oraz sztafetach biegowych. Rok później, w 1932, wystartował w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, podczas których, mimo złych warunków technicznych na skoczni, uplasował się na 17. miejscu.
Nic nie mogło powstrzymać ambitnego, pracowitego i upartego górala. Podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen w 1936 r. Marusarz, mimo przeziębienia, wystartował w zawodach i zajął piąte miejsce.
Dwa lata później, w 1938 r., na Mistrzostwach Świata w Lahti, mimo oddania dwóch równych i najdłuższych skoków (66 i 67 m), Stanisław Marusarz zdobył jedynie srebrny krążek. Dla świata sportowego był jednak moralnym zwycięzcą. W jednym z nagłówków „Przeglądu Sportowego” zapisano:
„Polak Marusarz najlepszym skoczkiem świata”.
Taki sam tytuł zamieszczono w znanym dzienniku francuskim „Paris Soir”. Co ciekawe, w tym samym roku, w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” otrzymał wyróżnienie dla Najlepszego Sportowca Polski.