English version
Prezentowana wystawa ma na celu przywrócenie społecznej świadomości historycznej rodzinę z jednej strony niezmienne zasłużoną dla niepodległości Polski, z drugiej ciężko doświadczoną represjami nazistowskimi i komunistycznymi. Jej historia obrazuje głębokie przywiązanie Polaków do wartości takich jak niepodległość, suwerenność państwowa, wolność i prawa człowieka.Do obejrzenia wystawy wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy.
*
* *
Ród Lazarowiczów wywodzi się z Serbii. Za czasów króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego przybyło do Polski dwóch potomków serbskiego króla Lazara, który zginął w bitwie na Kosowym Polu. Przedstawiciele rodu walczyli w Powstaniu Styczniowym 1863 r., brali udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. i pracy społeczno-kulturalnej w okresie międzywojennym. Uczestniczyli także w wojnie obronnej 1939 r., działalności konspiracyjnej w ramach polskiego państwa podziemnego oraz walkach partyzanckich z Wehrmachtem. We wrześniu 1939 r. Adam Lazarowicz, uczestnik wojny 1920 r., był ostatnim komendantem miasta Dębica. Po zakończeniu walk zaangażował się w działalność konspiracyjną w szeregach Służby Zwycięstwu Polsce, a następnie Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W czasie akcji "Burza" dowodził liczącym ponad 1200 żołnierzy zgrupowaniem partyzanckim obwodu AK Dębica. Po zakończeniu wojny przedstawiciele rodu Lazarowiczów organizowali w latach 1945-1947 powojenną konspirację niepodległościową na Rzeszowszczyźnie, w Krakowskiem i na Dolnym Śląsku. W latach 1945-1947 Adam Lazarowicz był kierownikiem Okręgu Rzeszowskiego i Okręgu Wrocławskiego Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość", zastępcą prezesa IV Zarządu Głównego WiN. Został aresztowany przez UB i poddany okrutnemu śledztwu i skazany na śmierć wyrokiem WSR w Warszawie. 1 marca 1951 r. został zamordowany w piwnicach więzienia na Mokotowie. Do dnia dzisiejszego nie 
zdołano ustalić miejsca jego pochówku. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych w działalność opozycyjną zaangażowały się kolejne pokolenia rodu Lazarowiczów, a zwłaszcza najstarszy spośród dzieci Zbigniewa i Haliny - Romuald oraz jego żona Helena. Od grudnia 1981 r. Romuald redagował jedno z pierwszych w kraju podziemnych pism stanu wojennego "Z dnia na dzień". W czerwcu 1982 r. znalazł się w grupie osób, która założyła "Solidarność Walczącą". W kwietniu 1982 r. za kolportaż nielegalnej prasy internowani zostali Zbigniew i Przemysław Lazarowiczowie.
Ekspozycja przygotowana została przy współpracy z Towarzystwem Miłośników Brochowa.
Wystawa dotychczas była prezentowana w Muzeum Miejskim (Arsenał) we Wrocławiu i w regionalnej siedzibie Światowego Związku Żołnierzy AK w Zgorzelcu.