English version
Z przyjemnością informujemy o nominacji w konkursie Nagrody Historyczne POLITYKI dla serii publikacji:
- Leon Babiński, Warszawa wieku mego, wstęp i redakcja naukowa Janusz Faryś, Henryk Walczak
- Leon Babiński, W służbie Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Wspomnienia t. 2, wstęp i red. nauk. Janusz Faryś, Henryk Walczak
- Leon Babiński, Szlacheckie gniazdo. Pamiętnika część trzecia – wspomnienia, wstęp i redakcja Janusz Faryś, Henryk Walczak
Laureatów konkursu poznamy 13 maja 2026 r.
* * *
Tom 1.
Umiłowanie rodzinnego, stołecznego miasta przebija z wielu wspomnień. Szczególnie widoczne jest u Leona Babińskiego, uczonego, dyplomaty, varsavianisty, który pozostawił trzy tomy wspomnień. W tomie, I w pełni poświęconym Warszawie, z pietyzmem, podbudowanym fenomenalną pamięcią, odtworzył centrum miasta z początków XX wieku, z pewnymi odniesieniami do czasów międzywojennych. Opisał kolejne kamienice i pałace oraz ich mieszkańców. Przybliżył czytelnikowi znane i mniej znane rody warszawskie, ich pochodzenie, koligacje, wykształcenie, zainteresowania kulturalne, majątek.
Tom 2.
Przed wybuchem Wielkiej Wojny Babiński był aplikantem adwokackim i „kandydatem do posad sądowych”. Wojna zburzyła spokojny, zaprogramowany tryb życia, stanowiła dla milionów tragedię. Babiński musiał odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości. Leon Babiński studiował prawo w Paryżu i Moskwie. W latach 1913–1918 pracował w wyuczonym zawodzie, od 1917 roku współtworzył polskie sądownictwo na stosunkowo ważnym stanowisku sekretarza Sądu Najwyższego. 1 stycznia 1919 roku podjął służbę w dyplomacji i pozostał w niej całe dwudziestolecie. Cały ten czas pracował także naukowo. W charakterze docenta, następnie profesora, wykładał w Szkole Głównej Handlowej, Szkole Nauk Politycznych oraz incydentalnie na innych uczelniach warszawskich. Założył rodzinę, w 1927 roku ożenił się z lwowianką Marią z Rutowskich (1899–1969), córką byłego wiceprezydenta i przejściowo prezydenta Lwowa.
Tom 3.
Niniejszy tom trzeci, zamykający wspomnienia Leona Babińskiego, poświęcony jest Smarżowej – majątkowi wniesionemu w posagu przez Marię z Rutowskich Babińską. Autor z wyjątkową wrażliwością i historyczną precyzją odtwarza świat podkarpackiego ziemiaństwa. Ukazuje właścicieli okolicznych dworów, ich koligacje rodzinne, poziom wykształcenia, stan majątkowy oraz życie towarzyskie. Nie pomija przy tym ani duchowieństwa, ani wyróżniających się rodzin chłopskich, które współtworzą barwny obraz lokalnej społeczności.
Wspomnienia Babińskiego przywracają pamięć o części powiatu jasielskiego i jego mieszkańcach w czasach wojny, a także o bogatym życiu kulturalnym i tradycjach, które przetrwały mimo okupacyjnych trudów. To poruszająca opowieść łącząca osobiste doświadczenie z dziejową refleksją.