English version
Krzyżem Wolności i Solidarności zostali odznaczeni:
- Andrzej Biernat
- Wojciech Boiński
- Arkadiusz Wit Danił
- Marcin Garbowski
- Zbigniew Jan Hupa
- Jerzy Jakimiuk
- Zbigniew Konrad Kabziński
- Jarosław Karaś
- Grzegorz Kujawski
- Paweł Janusz Łaszcz
- Mirosław Antoni Łoniewski
- Bolesław Marek Padło
- Krzysztof Mariusz Pasiak
- Franciszek Pinderski
- Leszek Tadeusz Prusakow
- Mirosław Marian Psujek
- Krzysztof Stefan Rudzki
- Henryk Sawicki
- Edmund Marian Sokół
- Tadeusz Śmigaj
- Grzegorz Jacek Trębacz
- Krzysztof Józef Wawrzyniak
- Cezary Wądołkowski
- Andrzej Wojnarski
- Mirosław Jerzy Wypiór
- Zbigniew Józef Zaniewicz
- Aleksander Henryk Zblewski
Uroczystość uświetnił występ absolwentów Akademii Muzycznej w Bydgoszczy – Damiana Wilmy i Rafała Tworka.
***
Krzyż Wolności i Solidarności został ustanowiony przez Sejm 5 sierpnia 2010 r. Po raz pierwszy przyznano go w czerwcu 2011 r. przy okazji obchodów 35. rocznicy protestów społecznych w Radomiu. Krzyż nadawany jest przez Prezydenta RP, na wniosek Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, działaczom opozycji wobec dyktatury komunistycznej, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie praw człowieka w PRL. Źródłem uchwalenia Krzyża Wolności i Solidarności jest Krzyż Niepodległości z II RP.
***
25 listopada 1981 r. studenci Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie rozpoczęli strajk okupacyjny. Podchorążowie domagali się, aby WOSP została objęta ustawą o szkolnictwie wyższym, a nie podporządkowana przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym. Uformowali komitet strajkowy i zgłosili gotowość podjęcia rozmów z Komisją Międzyresortową. Minister Spraw Wewnętrznych podjął jednak decyzję o „użyciu sił porządkowych”.
27 listopada komitet zgłosił gotowość podjęcia rozmów z Komisją Międzyresortową, składającą się z przedstawicieli MSW, Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz Komendy Głównej Straży Pożarnej. Rozmowy zostały szybko zawieszone, a 30 listopada Rada Ministrów rozwiązała szkołę. Wokół uczelni rozstawiono oddziały MO oraz odcięto łączność. 1 grudnia próbę mediacji podjęli powszechnie wówczas znani i szanowani profesorowie: Aleksander Gieysztor, Klemens Szaniawski, Andrzej Stelmachowski. Bez skutku.
Minister spraw wewnętrznych Czesław Kiszczak zdecydował o użyciu sił porządkowych. Do szkoły wkroczyło ZOMO i komandosi. Strajkujących obezwładniono i wyprowadzono. Władzom udało się zlikwidować strajk na uczelni. Udało się też coś więcej. Sprawnie przeprowadzona została siłowa akcja pacyfikacyjna. Wyłączono telefony i faksy zarówno w szkole, jak i w zarządzie Regionu Mazowsze Solidarności. Przeprowadzono demonstracje siły na dużą skalę. Sprawdzano reakcję „Solidarności” i społeczeństwa. 13 grudnia – za niespełna dwa tygodnie władze uderzyły w całym kraju.