Podczas uroczystości wręczono odznaczenia i awanse na wyższe stopnie wojskowe. W imieniu krakowskiego oddziału IPN kwiaty przed Grobem Nieznanego Żołnierza złożyła zastępca dyrektora Cecylia Radoń. Ceremonię zakończyła defilada z udziałem jednostek Wojska Polskiego i innych służb mundurowych.
-
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN) -
Święto Wojska Polskiego w Krakowie. Fot. Janusz Ślęzak (IPN)
Święto Wojska Polskiego
Zostało ustanowione w 1923 r. na pamiątkę zwycięstwa nad bolszewikami pod Warszawą trzy lata wcześniej. W 1950 r. władze komunistyczne zmieniły datę święta na 12 października (Dzień Wojska Polskiego obchodzono odtąd w rocznicę bitwy pod Lenino z 1943 r.). W 1992 r. 15 sierpnia ponownie stał się dniem, w którym honoruje się tradycje polskiego oręża.
Bitwa Warszawska
W szczytowym momencie zagrożenia bolszewickiego szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego został gen. Tadeusz Rozwadowski. Był autorem planu kontrnatarcia oraz koncepcji samej bitwy. Tymczasem 12 sierpnia 1920 r. wojska wroga stanęły pod Warszawą. Na linii Wisły miało dojść do decydującego starcia. Polski plan plan obrony wymagał powstrzymania trzykrotnie silniejszych bolszewików do czasu kontruderzenia sił skoncentrowanych pod dowództwem Józefa Piłsudskiego nad Wieprzem. Z braku silnych odwodów rzucono do walki młodzież gimnazjalną i studencką, której za całe wyszkolenie wojskowe musiał czasem wystarczyć błyskawiczny kurs obsługi karabinu.
Oddziały obrony stolicy wypełniły zadanie i powstrzymały atak wroga. 15 sierpnia 1920 r. pod Radzyminem bolszewickie siły zostały odparte. Z kolei wojska gen. Władysława Sikorskiego powstrzymały wroga pod Płockiem i Modlinem. 16 sierpnia znad Wieprza ruszyło natarcie grupy uderzeniowej Piłsudskiego, które dzięki zaskoczeniu zmusiło siły bolszewickie do panicznej ucieczki.
Bitwa okazała się wielkim zwycięstwem, odwracając losy całej wojny. Dla wielu tak wielkim i nadzwyczajnym, że nazwana została „cudem nad Wisłą”, również dzięki wierze w szczególną troskę Matki Boskiej nad walczącymi wojskami polskimi, w przypadające tego dnia święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Armia Czerwona poniosła jedną z największych klęsk.