English versionŚp. Karolina Kaczorowska była wyjątkową postacią: urodziła się w 1930 roku w Stanisławowie, na dawnych kresach Rzeczypospolitej, jednak los rzucił ją na Syberię, do Afryki i Wielkiej Brytanii. Nigdy nie straciła swej polskiej tożsamości i przez całe życie była głęboko zatroskana o losy kraju i rodaków. Jako dziecko została wywieziona z rodziną w głąb Związku Sowieckiego, który opuściła wraz z Armią Andersa. Była jednym z „tułaczych dzieci”, o których losach wspominamy w najnowszym projekcie IPN „Szlaki nadziei. Odyseja wolności”. Po pobycie w Ugandzie, do końca lat 40. XX w., wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie ukończyła studia i podjęła pracę nauczycielki. Dzięki zaangażowaniu w działalność harcerską poznała Ryszarda Kaczorowskiego, którego poślubiła 19 lipca 1952 roku. Para miała dwie córki: Jadwigę i Alicję oraz pięcioro wnuków.
Karolina Kaczorowska była aktywną uczestniczką życia społecznego polskiej emigracji. Prócz harcerstwa szczególnym zaangażowaniem była dla niej m.in. w działalność charytatywna Zjednoczenia Polek w Wielkiej Brytanii. 19 lipca 1989, po zaprzysiężeniu Ryszarda Kaczorowskiego na urząd Prezydenta RP na Uchodźstwie, została Pierwszą Damą na Uchodźstwie. W grudniu 1990 Ryszard Kaczorowski uroczyście przekazał insygnia prezydenckie Lechowi Wałęsie. Karolina Kaczorowska towarzyszyła wówczas mężowi i był to dla niej pierwszy powrót do kraju po 50 latach.
10 kwietnia 2010 miała wraz z mężem wziąć udział w obchodach 70. rocznicy zbrodni katyńskiej, jednak z powodu choroby zrezygnowała z uczestnictwa w uroczystościach. Jej mąż udał się więc w podróż sam, i jak wszyscy pasażerowie prezydenckiego samolotu, zginął w katastrofie smoleńskiej. Pomimo tragedii Karolina Kaczorowska nie zaprzestała swojej działalności publicznej. Była szczególną kustoszką pamięci o zmarłym mężu. W 2012 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła 21 sierpnia 2021 r. w Wielkiej Brytanii. Miała 90 lat.
Ryszard Kaczorowski (1919-2010)
Ryszard Kaczorowski, harcerz, członek Szarych Szeregów, więzień NKWD, żołnierz II Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, działacz emigracyjny, przewodniczący Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju, członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, ostatni prezydent RP na uchodźstwie 22 grudnia 1990 r. przekazał insygnia władzy prezydenckiej Lechowi Wałęsie. Jako harcerz wyznawał wartości: Bóg, honor, ojczyzna. Jako mąż, ojciec i przyjaciel był troskliwy i wyrozumiały. Zginął 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie samolotu Tu-154 w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Jego śmierć stała się symbolicznym zwieńczeniem życia, które poświęcił służbie Polsce.