English version
Uroczystości rozpoczęła Msza święta w intencji oficera, sprawowana w kościele pw. Opatrzności Bożej w Poznaniu przez o. Piotra Świerczoka. Uczestniczyli w niej m.in. ambasador Gruzji w RP JE Diana Zhgenti, a także dyrektor Oddziału IPN w Poznaniu dr hab. Rafał Reczek.
Zastępca prezesa IPN dr hab. Karol Polejowski zaznaczył, że dzieje ppłk. Michała Kwaliaszwilego uczą, że o wolność i niepodległość należy bić się zawsze, pozostawać wiernym złożonej przysiędze Bogu i Ojczyźnie oraz nie należy składać broni i walkę kontynuować.
– Michał Kwaliaszwili jest też symbolem walki z rosyjskim imperializmem. Polacy i Gruzini już w wieku XIX wspólnie walczyli przeciwko Rosji. Tę walkę wspólnie kontynuowaliśmy w wieku XX.
Sylwetkę bohatera przybliżył Tadeusz Jeziorowski, Prezes Honorowy Towarzystwa b. Żołnierzy i Przyjaciół 15. Pułku Ułanów Poznańskich, emerytowany kurator Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego. W imieniu rodziny głos zabrała wnuczka – Manana Topolewska.
Po odsłonięciu tablicy zastępca prezesa IPN dr hab. Karol Polejowski oddał hołd ppłk. Michałowi Kwaliaszwiliemu, składając kwiaty na jego grobie.
Tablica, której pomysłodawcą był Tadeusz Jeziorowski, została w całości sfinansowana przez Instytut Pamięci Narodowej. Znajduje się na murach kościoła pw. Opatrzności Bożej. Organizatorami wydarzenia byli: Instytut Pamięci Narodowej, Towarzystwo byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15. Pułku Ułanów Poznańskich oraz Parafia pw. Opatrzności Bożej.
* * *
Michał Kwaliaszwili – urodzony 6 lipca 1902 r. w Gori obrońca Demokratycznej Republiki Gruzji przed Armią Czerwoną, po upadku ojczyzny znalazł schronienie w Polsce, gdzie kontynuował służbę wojskową, służąc na kontrakcie w Wojsku Polskim. Był rotmistrzem 15. Pułku Ułanów Poznańskich. W Poznaniu założył rodzinę, a w wolnych chwilach z powodzeniem grał w drużynie polo.
Losy Michała Kwaliaszwiliego to historia odwagi i niezłomności – bronił przybranej Ojczyzny w 1939 r., był konspiratorem Związku Walki Zbrojnej i więźniem Gestapo. W 1945 r. został aresztowany przez NKWD i wywieziony do sowieckich łagrów. Po powrocie do Poznania w 1956 r. pracował w Wielkopolskim Muzeum Wojskowym.
Więcej: