Instytut Pamięci Narodowej

Zarejestrujcie nam „Solidarność”! Strajk sierpniowy 1988 r. w Szczecinie

Ośrodki odosobnienia w Polsce południowo-wschodniej 1981–1982

Olsztyński Czerwiec '89

Radio Solidarność Regionu Wielkopolska. Dokumenty

Stan wojenny w regionie łódzkim w dokumentach Służby Bezpieczeństwa

Kobiety internowane. Gołdap 1982

Od Piłsudskiego do Wałęsy

Olsztyńska „Solidarność” 1980–1981

Katalog wystawy pod tym samym tytułem, otwartej 22 września 2008 r. w Olsztynie, przygotowanej przez tamtejszą Delegaturę Oddziału IPN w Białymstoku. Zawiera liczne zdjęcia, faksymile dokumentów oraz komentarze historyczne. Autorką tekstów, scenariusza, a także redaktorem katalogu jest Renata Gieszczyńska.

Sprawy gospodarcze w dokumentach pierwszej Solidarności, tom I: 16 sierpnia 1980–30 czerwca 1981

Zagadnienia gospodarcze – problemy socjalne, polityka antykryzysowa i reforma systemowa – były ważną sferą zainteresowań NSZZ „Solidarność”. Jednakże w latach 1980–1981, podobnie zresztą jak i później, w strategii i taktyce Związku to nie gospodarka odgrywała rolę pierwszoplanową. Gdyby tak było, Solidarność nie musiałaby wykraczać poza tradycyjną formułę związku zawodowego. Drugi plan, na jakim znalazły się zagadnienia gospodarcze, nie zdeprecjonował ich koncepcyjnego i praktycznego znaczenia. Świadczą o tym publikowane w tomie dokumenty pierwszej Solidarności, które pozwalają poznać wciąż mało znany obszar jej aktywności.

Arcybiskup Ignacy Tokarczuk – Kościół – władza – opór społeczny

Publikacja jest poświęcona osobie ks. abp. Ignacego Tokarczuka, wieloletniego ordynariusza diecezji przemyskiej (1965–1993), który zasłynął w skali kraju jako inicjator rozwoju budownictwa sakralnego i powiększenia sieci parafialnej w diecezji. Sprzeciw władz komunistycznych wzbudzała także jego działalność duszpasterska, zwłaszcza występowanie przeciwko programowej ateizacji społeczeństwa, krytyka walki z religią i Kościołem katolickim. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych bp Tokarczuk udzielał wsparcia przedstawicielom opozycji demokratycznej, a następnie NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wspierał duchowo i materialnie osoby represjonowane za działalność związkową, co do końca funkcjonowania ustroju miało negatywny wpływ na stosunek do niego władz komunistycznych.