English versionW „Tygodniku Powszechnym” nr 34/2010 (z 22 sierpnia) Czytelnicy odnajdą specjalny dodatek historyczny „Zbuntowani dwudziestoletni”, opracowany wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej.
***
Siłą napędową wszystkich buntów społecznych w Polsce w latach 1945–1989 albo, mówiąc szerzej, siłą sprawczą nie tylko różnych form społecznego oporu, ale w ogóle kontestacji systemu – byli ludzie młodzi. Również Solidarność, która zaczęła się 30 lat temu, była nie tylko buntem robotniczym, ale też pokoleniowym.
W tym dodatku historycznym, kolejnym wydanym wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej, chcemy spojrzeć na rewolucję Solidarności właśnie z takiej perspektywy – jako na protest pokoleniowy, wpisując ją w kontekst całego okresu 1945–1989, gdzie kolejne bunty były nie tylko wystąpieniami robotniczymi czy studenckimi (choć tak funkcjonują w potocznym rozumieniu), lecz w znacznym stopniu generacyjnymi.
Piszemy nie tylko o pokoleniu „robotników ’80”, ale też o tym, jak zmieniały się postawy młodzieży w kolejnych dekadach PRL, a także o młodzieżowej kontrkulturze. Bardziej szczegółowo przyjrzymy się dwóm pokoleniom: temu, które jako pierwsze wystąpiło przeciw systemowi (niemal nieznany fenomen konspiracji młodzieżowej z końca lat 40. i początku 50.), oraz temu, które zbuntowało się ostatnie, pod koniec lat 80. – i któremu przyszło wejść w spór nie tylko z władzą, ale też z „dorosłą” opozycją.
Wojciech Pięciak