Nawigacja

Видання IPN укр

Komunikaty

MIECZYSŁAW GIL

Małgorzata Frydrych- Dominiak
Data publikacji 31.10.2022

Mieczysław Gil zmarł 29 września 2022 roku. Miał 78 lat. Był jednym z przywódców „Solidarności” w Nowej Hucie. Prześladowany i więziony w okresie PRL, współorganizator Duszpasterstwa Ludzi Pracy i Mszy św. za Ojczyznę, redaktor, społecznik. Brał udział w obradach okrągłego stołu, w III RP był posłem i senatorem. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności, pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

  • Mieczysław_Gil

Przyszedł na świat w 1944 roku w Gacach Słupieckich pod Staszowem. W latach 1963–1982 pracował w Hucie im. Lenina w Krakowie. W pierwszej połowie lat 60. wstąpił do PZPR, wystąpił w marcu 1981 roku. W czasie wydarzeń marcowych w 1968 nie wziął udziału w pacyfikacji manifestacji studenckich, za co został zawieszony na stanowisku mistrza.

Pod koniec lat 70. rozpoczął działalność opozycyjną: redagował gazetę zakładową „Głos Nowej Huty”, kolportował ulotki Studenckiego Komitetu Solidarności oraz niezależne pismo „Robotnik”.

W sierpniu 1980  został wybrany rzecznikiem strajku hutników, przewodniczył Komisji Robotniczej Hutników NSZZ "Solidarność" . Od września 1980 r. w „Solidarności”. Uczestniczył w I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ „S” w Gdańsku. 

Cztery dni po zamachu na Jana Pawła II był jednym ze współorganizatorów białego marszu. W maju 1981 stanął na czele delegacji „Solidarności” na Kongresie Międzynarodowej Federacji Metalowców w Waszyngtonie.

Po wprowadzeniu stanu wojennego został przewodniczącym Regionalnego Komitetu Strajkowego: był jednym z organizatorów strajku w Hucie im. Lenina oraz w regionie. W styczniu 1982 został aresztowany, a następnie skazany na 4 lata pozbawienia wolności  i 2 lata pozbawienia praw publicznych. Osadzony w kilku zakładach karnych: W Krakowie, Raciborzu, Strzelcach Opolskich, Kłodzku, Strzelinie.

W 1982 r. uczestniczył w głodówkach o przyznanie statusu więźnia politycznego. W więzieniu wydawał nielegalne gazetki: "Ekstrema” i „Krata”, prowadził nasłuch radiowy. 25 listopada 1983 został zwolniony na mocy amnestii. Stracił pracę za działalność opozycyjną. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił mu przyznania renty, mimo udokumentowanej choroby. W latach 1983–1989 pracował w rolnictwie.

Zaangażowany w działalność społeczną: działał w Duszpasterstwie Ludzi Pracy, organizował Msze św. za Ojczyznę (m.in. w Krakowie, Warszawie, Tarnowie, Piekarach Śląskich i Dębicy). Był jednym z inicjatorów założenia i powstania Chrześcijańskiego Uniwersytetu Robotniczego im. kard. Stefana Wyszyńskiego przy parafii pw. św. Maksymiliana Kolbe w Krakowie. Należał do Klubu Inteligencji Katolickiej, od 1984 r. działał w Małopolskim Komitecie Walki o Praworządność. Do 1989 był kilkadziesiąt razy zatrzymywany i przesłuchiwany.

Po pacyfikacji strajku hutników (26 kwietnia – 5 maja 1988 r.) został pobity i aresztowany. Dopiero po dwóch tygodniach zwolniony po interwencji Kurii.

Brał udział w pracach przygotowawczych i w głównych obradach Okrągłego Stołu. W 1989 wrócił do pracy w hucie (pracował do 2004 r.), gdzie stanął na czele zakładowej „Solidarności”.

W 1989 roku był częścią zespołu redakcyjnego „Czasu Solidarności”. W 1990 r. założył krakowski dziennik „Czas Krakowski”, trzy lata później został redaktorem naczelnym „Nowej Gazety”.

W Sejmie kontraktowym Mieczysław Gil uzyskała najlepszy wynik indywidualny: zdobył ponad 89 procent głosów z ramienia Komitetu Obywatelskiego w okręgu nowohuckim.

Był posłem na Sejm X i I kadencji, senatorem VIII kadencji. Działał w Partii Chrześcijańskich Demokratów od 1996 r., od 1999 r. w Porozumieniu Polskich Chrześcijańskich Demokratów, gdzie był szefem struktur małopolskich. W 2005  r. został doradcą prezesa w Agencji Rozwoju Przemysłu w Warszawie, a w 2007 członkiem rady Pomoc Kościołowi w Potrzebie (Kirche in Not). 

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Wolności i Solidarności (2017); pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Spoczywa na krakowskim cmentarzu Rakowickim w Alei Zasłużonych. 

 

do góry