Tadeusz Pietrzykowski przyszedł na świat 8 kwietnia 1917 roku w Warszawie. Jego rodzice byli osobami wykształconymi. Tadeusz senior był projektantem i inspektorem nadzoru rozbudowy warszawskiego węzła kolejowego, a matka Sylwina, nauczycielką. Teddy był najstarszym synem i już w dzieciństwie przejawiał uzdolnienia plastyczne. Jednak to boks stał się jego pasją, a fascynacja tą dyscypliną sportu zaprowadziła go na ring, gdzie odniósł wielkie sukcesy.
W wieku 16 lat Tadeusz Pietrzykowski dołączył do sekcji bokserskiej Wojskowego Klubu Sportowego „Legia”. Swoje umiejętności rozwijał pod okiem legendarnego trenera boksu Feliksa Stamma. Na ringach krajowych Teddy odnosił kolejne zwycięstwa i zdobywał mistrzostwa, m.in. wicemistrzostwo Polski i tytuł mistrza Warszawy w wadze koguciej. Wybuch II wojny światowej zahamował rozwój kariery sportowej i zmienił bieg jego życia.
We wrześniu 1939 roku kiedy wojska niemieckie najechały Polskę zaledwie 22 letni Tadeusz wstąpił do Wojska Polskiego biorąc aktywny udział w walkach o Warszawę. Po kapitulacji Wojska Polskiego i zakończeniu Wojny Obronnej próbował uciec na zachód i dołączyć do Polskich Sił Zbrojnych. W lutym 1940 roku został złapany i wzięty do niewoli. Trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymał numer 77. W obozie zmuszany był do ciężkiej pracy fizycznej. Doświadczył również okrucieństw nazistowskiego reżimu. Siła charakteru nie pozwoliła mu się złamać. Przebywając kolejno w obozach koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau, Neuengamme i Bergen-Belsen, Tadeusz Pietrzykowski brał udział w organizowanych przez Niemców walkach „bokserskich”. Stoczył około 60 pojedynków, z których prawie wszystkie wygrał. Zwycięstwa te nie tylko przynosiły mu dodatkowe racje żywności, ale również dawały mu możliwość dzielenia się nimi z innymi więźniami. Stał się symbolem nadziei i siły dla swoich współtowarzyszy.
Po wyzwoleniu obozu w 1945 roku Te poza nim Teddy wstąpił do 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka i służył jako instruktor sportowy. Jednak jego walka nie kończyła się na ringu. Po zakończeniu służby wojskowej poświęcił się pracy z młodzieżą jako trener i nauczyciel wychowania fizycznego. Był prawdziwym mistrzem nie tylko na ringu, ale także poza nim, pomagając młodym ludziom rozwijać się nie tylko sportowo, ale również moralnie i duchowo. Tadeusz Pietrzykowski zmarł niespodziewanie w Bielsku-Białej 18 kwietnia 1991 roku, pozostawiając po sobie niezatarte wspomnienia. Postawa Teddy'ego stanowi inspirację dla nas wszystkich, by podążać za marzeniami i przezwyciężać trudności, niezależnie od okoliczności. Swoją postawą w obliczu wroga Tadeusz Pietrzykowski zasłużył, aby na zawsze być w naszej pamięci.
Pełny tekst artykułu w języku polskim i angielskim w formie broszury edukacyjnej do pobrania.
Polecamy:
- Wspomnienia Eleonory Szafran – córki Tadeusza Pietrzykowskiego „Teddy’ego”
- TEDDY: Żołnierz – Bohater – Mistrz
- Tadeusz Pietrzykowski - Historia niezwykłego człowieka