-
Ślub Ewy Piaszczyńskiej i Jerzego Stolarskiego zawarty w czasie powstania warszawskiego w budynku Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Warszawa, 28 sierpnia 1944 r. (fot. z zasobu AIPN)
30 maja 1923 r. urodziła się Ewa Stolarska z d. Piaszczyńska. Była córką Marii z d. Deubel i Edmunda Piaszczyńskiego – współwłaściciela i dyrektora Fabryki Narzędzi Chirurgicznych, Weterynaryjnych i Wyrobów Stalowych Ostrych „Alfons Mann”.
Przed wojną uczęszczała do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Królowej Jadwigi w Warszawie i była harcerką 14. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej. W czasie wojny na tajnych kompletach uzyskała świadectwo dojrzałości i kontynuowała naukę na Kursach Rysunku Technicznego Zenona Jagodzińskiego oraz Kursach Handlowych Kazimierza Sosnowskiego.
Wojenny los
Od 1942 r., pod pseudonimem „Ewa”, była łączniczką 3. batalionu pancernego AK „Golski” oraz łączniczką Jana Zborowskiego „Jastrzębskiego” – późniejszego szefa wywiadu politycznego Delegatury Rządu na Kraj, który w jej pokoju umieścił skrytkę konspiracyjną.
Uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim, w czasie którego – 28 sierpnia w budynku Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej – zawarła związek małżeński z Jerzym Stolarskim „Wirem”.
Po kapitulacji Stolarscy zostali wywiezieni do Stalagu X B Sandbostel. W grudniu 1944 r. Ewę przeniesiono do Stalagu VI C Oberlangen. Po wyzwoleniu obozu wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie rozpoczęła służbę w Pomocniczej Lotniczej Służbie Kobiet.
Jerzy z kolei dołączył do 2. Korpusu Polskiego we Włoszech, a następnie wraz z nim przeniósł się do Wielkiej Brytanii. W maju 1947 r., m.in. ze względu na sprawy rodzinne, małżonkowie wrócili do Polski.
Łamanie życiorysu
Pod koniec lutego 1949 r. oboje zostali aresztowani przez Urząd Bezpieczeństwa w Warszawie i osadzeni w piwnicach MBP przy ul. Koszykowej, a następnie w więzieniu przy ul. Rakowieckiej. 30 lipca 1950 r. Jerzy zmarł tam na gruźlicze zapalenie opon mózgowych.