-
Znak Polski Walczącej na budynku warszawskiej PAST-y. Fot. Sławomir Kasper (IPN)
Powołanie Organizacji było odpowiedzią polskiego podziemia na zbrodnie, jakiej Niemcy dopuścili się w podwarszawskiej miejscowości Wawer (obecnie dzielnica stolicy) 27 grudnia 1939 r. Dzień wcześniej dwóch zbiegłych z więzienia pospolitych przestępców, przy próbie legitymowania, zabiło dwóch niemieckich podoficerów i uciekło. W odwecie Niemcy zamordowali 107 Polaków.
Na czele Małego Sabotażu stanął Aleksander Kamiński „Kamyk”. „Wawer” stworzyli m.in. harcerze 23 WDH, późniejsi bohaterowie Szarych Szeregów: Tadeusz Zawadzki „Zośka”, Maciej Aleksy Dawidowski „Alek”, Jan Bytnar „Rudy” i inni.
„Wawer” organizacyjnie podlegał Biuru Informacji i Propagandy KG AK i w 1942 r. liczył ok. 200 osób. Dzięki nim od wiosny 1942 r. znak Polski Walczącej, składający się z liter „P” i „W”, zaczął się pojawiać w przestrzeni publicznej całej Warszawy – na murach, płotach, tablicach ogłoszeniowych, słupach elektrycznych, przystankach tramwajowych, a w postaci stempli nawet na egzemplarzach okupacyjnej gazety.
Do zadań Organizacji Małego Sabotażu należało także m.in. zrywanie niemieckich flag i propagandowych plakatów, wybijanie szyb – np. fotografom wieszającym w witrynach zdjęcia niemieckich żołnierzy lub Polakom kolaborującym z okupantem, rozpylanie gazów łzawiących w kinach, niemieckich sklepach czy lokalach rozrywkowych.
Dowiedz się więcej: