Urodził się 27 stycznia 1905 r. we wsi Biskupice Radłowskie (pow. brzeski, obecnie – tarnowski) w rodzinie chłopskiej. Egzamin maturalny zdał w tarnowskim Gimnazjum Klasycznym im. Hetmana Jana Tarnowskiego.
Wstąpił następnie do miejscowego Seminarium Duchownego, ale po dwóch latach zrezygnował, by zacząć studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1934 r. uzyskując dyplom. W następnym roku rozpoczął aplikację adwokacką, którą prawdopodobnie ukończył już w czasie okupacji niemieckiej.
Od „Wici” do Rady Jedności Narodowej
Z ruchem ludowym związał się na studiach. Działał w Polskiej Akademickiej Młodzieży Ludowej i od 1930 r. w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. Rok później wstąpił do Stronnictwa Ludowego, już w 1935 r. wybrany do Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii.
Uczestniczył w protestach przeciw uwięzieniu przez władze sanacyjne w twierdzy w Brześciu grupy byłych posłów opozycyjnych, później był jednym ze współorganizatorów strajku chłopskiego. Szykanowany za działalność opozycyjną, był kilkakrotnie zatrzymywany i więziony.
W czasie okupacji niemieckiej stał się jednym z twórców konspiracyjnego SL „Roch” w Małopolsce – początkowo jako przewodniczący zarządu wojewódzkiego SL, a od początku grudnia 1939 r. – Okręgowego Kierownictwa Ruchu Ludowego krypt. „Wola”. W październiku 1943 r. wszedł w skład Centralnego Komitetu Ruchu Ludowego SL, ale już wcześniej reprezentował w tym gremium okręg krakowski stronnictwa.
W CKRL podlegały mu m.in., Wydziały Prawny i Młodzieżowy, Ludowy Związek Kobiet i Związek Pracy Ludowej „Orka”. Był członkiem redakcji pisma SL „Myśl i Czyn”. Jako przedstawiciel ludowców zasiadał w krakowskim Międzypartyjnym Komitecie Politycznym, powstałym w styczniu 1940 r. i skupiającym przedstawicieli ugrupowań politycznych z Małopolski. We współpracy z Delegaturą Rządu organizował pomoc dla więźniów niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.
To on przekazał również Tadeuszowi Chciukowi, emisariuszowi premiera rządu gen. Władysława Sikorskiego, poglądy Wincentego Witosa dotyczące polityki władz polskich na uchodźstwie oraz postulowanych zmian politycznych w powojennej Polsce.
W lutym 1944 r. wskutek zagrożenia dekonspiracją po aresztowaniu komendanta okręgu krakowskiego AK płk. Józefa Spychalskiego Mierzwa wyjechał do Warszawy. Po utworzeniu w styczniu 1944 r. Rady Jedności Narodowej – substytutu podziemnego parlamentu – został jej członkiem. Aresztowany w końcu marca 1945 r. przez NKWD wraz z innymi przywódcami Polski Podziemnej, w procesie szesnastu został skazany na cztery miesiące więzienia.