Urodził się 19 maja 1895 r. w Petersburgu. W 1913 r. zdał maturę. Studiował w Petersburskim Instytucie Dróg i Komunikacji. W 1916 r. powołano go do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. Ukończył ją w 1917 r. i został przeniesiony do 2. Dywizji Kawalerii.
CV oficera Niepodległej
Po rewolucji lutowej 1917 r. przeniósł się do I Korpusu Polskiego. Tam awansowano go na stopień porucznika, zaś w listopadzie 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Wziął udział w walkach z Ukraińcami o Lwów. W kwietniu 1919 r. stracił oko pod Wilnem. Od września 1919 r. walczył w szeregach 1. Dywizji Jazdy.
W 1921 r. urlopowano go w celu ukończenia studiów. W 1923 r. na Politechnice Warszawskiej uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii.
W marcu 1923 r. Kopański objął stanowisko dowódcy baterii w 1. dak. W kwietniu 1924 r. wysłano go na kurs dowódców dywizjonów w Szkole Artylerii w Toruniu, którą ukończył z wyróżnieniem i przydziałem na stanowisko wykładowcy balistyki i zastępcy dyrektora nauk.
1 grudnia 1924 r. został awansowany na stopień majora. W 1925 r. wyjechał na staż do Szkoły Artylerii w Fontainebleau. Od 1927 r. studiował w École Supérieure de Guerre w Paryżu. Od 7 stycznia do 7 kwietnia 1930 r. odbywał praktykę w Oddziale III Operacyjnym Sztabu Głównego. W maju 1930 r. objął dowództwo dywizjonu w 6. pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. 14 grudnia 1931 r. został awansowany na stopień podpułkownika. W czerwcu 1932 r. wrócił do Oddziału III Sztabu.
Na początku 1935 r. przeniesiono go na stanowisko zastępcy dowódcy Broni Pancernych w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Od 25 maja 1937 r. pełnił funkcję dowódcy 1. pułku artylerii motorowej w Stryju. W 1938 r. skierowano go na kurs doskonalący przy Wyższej Szkole Wojennej. 13 marca 1939 r. został szefem Oddziału III Sztabu. Na stopień pułkownika dyplomowanego awansowano go 19 marca 1939 r.