Historia pałacu Saskiego sięga XVII wieku. W 1661 r. król Jan Kazimierz nadał Janowi Andrzejowi Morsztynowi działkę, na której ten wybudował barokowy pałac, uważany za najpiękniejszy w ówczesnej Warszawie. Po ucieczce Morsztyna z kraju znalazł się on w rękach jego córki, Ludwiki Marii, żony Kazimierza Ludwika Bielińskiego.
Zabytek na Osi Saskiej
W latach 1683–1712 pałac był rozbudowywany przez córkę Morsztyna i jej męża. W 1713 r. pałac nabył August II Mocny, który przeprowadził w nim remont, a następnie go rozbudował: na dodatkowych działkach powstały nowe skrzydła pałacowe oraz ogród w stylu francuskim.
Po śmierci Augusta II jego syn i następca August III kontynuował rozbudowę pałacu i ogrodu. Wraz ze zgonem ostatniego Wettyna na polskim tronie rozpoczął się stopniowy upadek pałacu Saskiego.
Po trzecim rozbiorze Rzeczpospolitej pałac Saski przejął rząd pruski. Ogród, stanowiący jego integralną część, został zamieniony na plac koszarowy i uległ dewastacji. W gmachu pałacu, od 1804 r., znajdowało się Królewskie Liceum Warszawskie, które kształciło przyszłych poddanych Hohenzollernów w duchu przywiązania do państwa i domu panującego.