Pierwszy odcinek pt. „Więzienie na Zamku Lubelskim”:
Zamek w Lublinie w latach 1944–1954 był najcięższym i największym komunistycznym więzieniem w woj. lubelskim. Przez mury katowni przeszło wówczas ponad trzydzieści tysięcy ludzi. Wśród przetrzymywanych dominowali więźniowie polityczni, więziono tam również niemieckich zbrodniarzy, a także kryminalistów. Trafiali tam ludzie z różnych warstw społecznych, zarówno młodzi jak i starzy, mężczyźni i kobiety.
Na Zamku panowały bardzo ciężkie warunki. Osadzeni otrzymywali głodowe racje żywnościowe i pozbawieni byli opieki medycznej. Więzienie było również przeludnione. Warto pamiętać, że w okresie przedwojennym szacowano, że w więzieniu na Zamku może przebywać do 450 osób, w czasie okupacji niemieckiej przetrzymywano tam 706 osób, a po wojnie ponad 1100. W celach przeznaczonych dla kilkunastu, przetrzymywano kilkadziesiąt osób.
Resort Bezpieczeństwa Publicznego przejął więzienie do swojej dyspozycji w końcu września 1944 roku. Już 15 listopada na dziedzińcu stracono pierwszych więźniów politycznych – żołnierzy Armii Krajowej. Ostatnią egzekucję przeprowadzono 12 stycznia 1954 roku.
Jako więzienie zamek lubelski przestał funkcjonować w lutym 1954 roku. Na decyzję o jego likwidacji wpłynęły planowane w 1954 roku w Lublinie obchody 10. rocznicy rządów komunistów w Polsce. Budynek zamku przeznaczono na Wojewódzki Dom Kultury, a także siedzibę Muzeum Lubelskiego.
Kontakt dla mediów:
Rzecznik Prasowy IPN – Dyrektor Biura:
dr Rafał Leśkiewicz
tel. 602 322 362
rzecznik@ipn.gov.pl
Audio: dr Sebastian Pilarski, dyrektor Biura Badań Historycznych IPN o cyklu etiud edukacyjnych „WYZ(NIE)WOLENIE ‘45”