Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się Mszą św. pogrzebową w kościele pw. św. Andrzeja Boboli w Gdańsku.
– Mimo młodego wieku zdążył dać świadectwo niezwykłej odwagi i wierności Polsce. W czasie okupacji niemieckiej jako harcerz zaangażował się w działalność konspiracyjną. Kiedy wojna dobiegła końca, uznał, że walka o wolność Ojczyzny jeszcze się nie skończyła. Nie godził się na system narzucony Polsce przez komunistów i odbieranie Polakom prawa do decydowania o własnym państwie. Pozostał wierny idei niepodległej Rzeczypospolitej
– napisał w liście skierowanym do uczestników Prezydent RP Karol Nawrocki. List odczytał doradca Prezydenta RP Marek Szymaniak.
– Odczuwamy głęboką więź z tymi, którzy byli przed nami. Uznajemy ich za naszych bohaterów i głęboko wierzę w to, że Henryk Ernest patrzy na nas dzisiaj z szeregów niezłomnego Wojska Niepodległej Polski. Stoi w jednym szeregu z tymi, którzy, tak jak on, nigdy przysięgi nie złamali
– mówił dr hab. Karol Polejowski.
Henryk Ernest został pochowany w Kwaterze Armii Krajowej na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku.
W ceremonii udział wzięła rodzina bohatera, przedstawiciele władz samorządowych, szkół, stowarzyszeń kombatanckich, patriotycznych i społecznych oraz mieszkańcy Gdańska. Instytut Pamięci Narodowej reprezentowali również dyrektor Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa Adam Siwek, dyrektor Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej Marzena Kruk oraz zastępca dyrektora Oddziału IPN w Gdańsku Waldemar Szulc.
***
Henryk Ernest vel Mirosław Walkowski, pseudonim Bogdan, Anglik, Kaszuba Urodził się 27 sierpnia 1924 r. w Szatarpach w powiecie kościerskim. Podczas II wojny światowej należał do Tajnego Hufca Harcerzy. Po dekonspiracji wstąpił do Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski” dowodzonej przez ks. Józefa Wryczę „Rawycza”. Podczas działalności konspiracyjnej miał być dwukrotnie ranny. W lutym 1945 r. wstąpił do 1. Warszawskiej Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Brał udział w walkach w okolicach Kościerzyny i Oksywia. Po demobilizacji we wrześniu 1945 r. w Gdyni-Orłowie założył grupę bojową, która weszła w skład organizacji „Kadry Dywersyjne 111” (zalążka Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” na Pomorzu), kierowanej przez kpt. Stanisława Kulika „Tarzana”. Henryk Ernest został aresztowany 26 marca 1946 r. i osadzony w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku. 31 października 1946 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku skazał go na karę śmierci. Wyrok wykonano 28 grudnia 1946 r. Szczątki Henryka Ernesta zostały odnalezione w lipcu 2015 r. podczas prac poszukiwawczych prowadzonych przez IPN na terenie Cmentarza Garnizonowego przy ul. Giełguda w Gdańsku. 26 lutego 2026 r. w Pałacu Prezydenckim w Warszawie rodzina otrzymała notę identyfikacyjną.