W dniu 15 maja 2006 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Gdańsku skierował do Sądu Rejonowego w Toruniu akt oskarżenia przeciwko Bogdanowi B., Lechowi G., Januszowi J., Jerzemu J., Zbigniewowi P., Henrykowi W.. oskarżonym o to, że w sierpniu 1983 roku w Toruniu, będąc funkcjonariuszami WUSW i MUSW, znęcali się fizycznie i psychicznie nad Włodzimierzem S. i Andrzejem G, w ten sposób, że bili ich pięściami po brzuchu i twarzy, zmuszali do rozebrania się do naga, nadto grozili dalszym pobiciem i pozbawieniem wolności oraz znieważali słowami wulgarnymi tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i inne.
W dniu 5 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy w Toruniu wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wobec oskarżonego Bogdana B. i innych na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 kpk. Prokurator uznał postanowienie za niesłuszne i zapowiedział złożenie zażalenia w powyższej sprawie.
Prokurator złożył zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w dniu 12 lipca 2010 r. Na posiedzeniu przed Sądem Okręgowym w Toruniu, w trakcie którego zażalenie było rozpoznawane, cofnięty został przez oskarżyciela, na podstawie art. 431 § 1 kpk, środek odwoławczy w stosunku do czterech oskarżonych. Sąd w tym zakresie pozostawił zażalenie bez rozpoznania. W odniesieniu do oskarżonych Lecha G. oraz Jerzego J. zażalenie zostało podtrzymane. Sąd przychylił się do stanowiska prokuratora i zmienił opis czynów, przyjmując, iż nastąpiła oczywista pomyłka pisarska, a następnie na zasadzie art. 437 kpk utrzymał w mocy postanowienie sądu I instancji.