W dniu 9 lipca 2002 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Poznaniu skierował do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Szczecinie akt oskarżenia przeciwko Tadeuszowi N., oskarżonemu o to, że w dniu 11 grudnia 1950 r. w Szczecinie biorąc udział jako przewodniczący składu orzekającego Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie rozpoznającego sprawę oskarżonego Mariana D. przekroczył swoje uprawnienia związane z orzekaniem w ten sposób, że wbrew zebranym w sprawie dowodom, dopuszczając się całkowitej i oczywistej dowolności w ocenie prawnej postępowania oskarżonego w zakresie wyczerpania przez niego znamion zarzucanych mu przestępstw uznał go winnym przypisanych mu czynów i skazał na karę 6 lat więzienia, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i inne.
Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 3 grudnia 2003 roku zaskarżony wyrok uchylił i postanowienie w sprawie umorzył w oparciu o art. 17 § 1 pkt. 10 kpk. Sąd orzekł, iż na prowadzenie postępowania karnego przeciwko Tadeuszowi N., prokurator IPN powinien uzyskać zgodę Sądu Dyscyplinarnego, ze względu na przysługujący oskarżonemu immunitet sędziowski. Wobec braku takiego zezwolenia sąd umorzył postępowanie.
W dniu 5 maja 2004 r. od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego kasację wniósł Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy. Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz skierowania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie odwoławczym.
Sąd Najwyższy rozpatrzył sprawę w dniu 8 czerwca 2004 r. i postanowił pozostawić przyjętą kasację bez rozpoznania.