Stefan Antosiewicz urodził się w 1918 r. w Warszawie. Po ukończeniu Gimnazjum Ogólnokształcącego w Mińsku Mazowieckim, w 1934 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Już wtedy angażował się politycznie. Działał w Komunistycznym Związku Młodzieży Polskiej, a następnie w Organizacji Socjalistycznej Młodzieży „Życie”.
Po dwóch latach nauki przedłożył podanie o urlop na rok akademicki 1936/1937, po czym wyjechał na Pomorze. Aby mieć jakieś źródło utrzymania, został marynarzem i przez blisko półtora roku pływał na greckich i francuskich statkach handlowych. W 1938 r. powrócił do Warszawy i podjął próbę kontynuowania studiów, jednak do 1939 r. nie udało mu się ukończyć ani jednego pełnego roku studiów.
Wojenny zwrot w życiorysie
Kiedy wybuchła wojna, Stefan Antosiewicz wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy udał się na wschód i znalazł się na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. Przebywając we Lwowie, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Nawiązał również znajomości w środowisku młodych polskich komunistów.
Wczesną wiosną 1940 r. przerwał naukę i wraz z dwoma kolegami wyjechał do Niżnego Tagiłu na Uralu. Po dotarciu do tego miasta przez blisko rok pracował jako robotnik konstruktor w hucie żelaza.
W sierpniu 1941 r. został wytypowany do udziału w kursie dla polskich komunistów, którzy mieli zostać przerzuceni do kraju z zadaniami politycznymi. Początkowo przebywał w ośrodku szkoleniowym w miejscowości Puszkino pod Moskwą. W związku ze zbliżającą się ofensywą wojsk niemieckich w październiku placówka ta została ewakuowana do Kusznarenkowa k. Ufy.
Niedługo potem zmieniono pierwotny plan i przeniesiono go na specjalistyczny kurs dywersyjno-szpiegowski, zorganizowany przez sowieckie organy bezpieczeństwa. W ten sposób zaczął przygotowywać się do prowadzenia działalności wywiadowczej za linią frontu.
W lutym 1942 r. Stefan Antosiewicz został zrzucony na spadochronie w rejonie jeziora Narocz na Wileńszczyźnie. Był wówczas członkiem kilkunastoosobowej grupy partyzanckiej, która zasiliła szeregi 1. Wileńskiej Sowieckiej Brygady im. Woroszyłowa. Formacja ta była formalnie podporządkowana Białoruskiemu Sztabowi Partyzanckiemu i NKGB. W ramach swojej działalności zajmowała się m.in. rozpracowywaniem struktur AK i prowadzeniem działań sabotażowych na terenach okupowanych przez Niemców.