-
Archiwum Pełne Pamięci: „Szlak Nadziei Stefana Droueta” – Poznań, 26 marca 2025
Stefan Drouet urodził się 21 września 1918 r. w Warszawie. W latach 1925-1928 uczęszczał do szkoły powszechnej w Grudziądzu, a następnie w latach 1929-1934 uczył się w grudziądzkim gimnazjum. W latach 1934-1937 Drouet był uczniem klasy matematyczno-przyrodniczej w gimnazjum im. Bergera w Poznaniu, gdzie w 1937 r. zdał maturę.
Kariera wojskowa
21 września 1937 r. zgłosił się jako ochotnik do wojska i wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 30 czerwca 1938 r., po ukończeniu szkoły, odbył praktykę w 7. Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu w stopniu kaprala podchorążego. We wrześniu został przeniesiony do rezerwy. Pracował w fabryce mebli w Poznaniu. W czerwcu i lipcu 1939 r. odbył ćwiczenia rezerwy w stopniu plutonowego podchorążego.
W sierpniu 1939 r. Stefan Drouet odbywał kurs przygotowawczy do studiów na Politechnice w Warszawie. Naukę przerwał jednak wybuch wojny 1 września. Drouet został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej nr 3 w Krakowie. Pełnił służbę w 5. Pułku Artylerii Ciężkiej w Krakowie. Jako dowódca plutonu brał udział w walkach na froncie południowym, pod Tarnowem, Ropczycami, Jarosławiem i Lwowem.
19 września razem ze swoją jednostką przez Przełęcz Jabłonkowską przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany na Węgrzech. Przebywał w obozie dla internowanych polskich żołnierzy w Fertőszentmiklós koło Sopronu. Obóz znajdował się w opuszczonym folwarku, a kwatery żołnierzy były usytuowane w dawnych stajniach. 27 kwietnia 1940 r. Drouet uciekł z obozu.
Do swoich
Ze wspomnień pozostawionych przez Stefana Droueta wiemy jak do tego doszło. W obozie polscy żołnierze zorganizowali teatr w jednym z baraków obozowych. Była to stara chlewnia, przerobiona przez Polaków na świetlicę. Tutaj zbudowano drewniany podest, na którym występowano. Po zakończonym przedstawieniu wszyscy opuszczali budynek, a uciekinierzy chowali się niepostrzeżenie pod drewnianą sceną. Wartownicy sprawdzali, czy ktoś nie pozostał, i wychodzili. Uciekinierzy wyjmowali małe okienko, znajdujące się przy scenie teatralnej, i przez nie wydostawali się na zewnątrz. Okienko było tak skonstruowane, że można było je ponownie osadzić w ramie i nikt nie przypuszczał, że tamtędy można uciec.
W czasie kiedy uciekinierzy oddalali się od obozu, trwało sprawdzanie przez Węgrów stanów liczebnych internowanych polskich żołnierzy. Izby mieszkalne stykały się ze sobą tylnymi ścianami, pod którymi Polacy wykonywali tunele. Kiedy Węgrzy sprawdzali obecność w jednym pomieszczeniu, tunelem przechodzili do niego Polacy z sąsiedniej izby i stawali do raportu zamiast uciekinierów. Po wyjściu Węgrów polscy żołnierze wracali tunelem do swojego pomieszczenia i tutaj też stawali do raportu, kiedy przyszli Węgrzy. Liczba żołnierzy polskich w każdej izbie mieszkalnej zawsze się zgadzała.
W wyniku ucieczki Drouet trafił do Budapesztu. W polskim konsulacie otrzymał fałszywe dokumenty i cywilne ubranie. Trafił do obozu dla cywilów przy granicy z Jugosławią. 8 maja podjął dalszą ucieczkę i przedostał się do Jugosławii. Dotarł do Belgradu. Stamtąd 12 maja trafił do Splitu, portu nad Morzem Adriatyckim. 17 maja greckim statkiem handlowym „Patris” popłynął przez Morze Śródziemne do Bejrutu w Syrii. Na miejsce dotarł 21 maja 1940 r. Trafił do Brygady Strzelców Karpackich, która formowała się u boku armii francuskiej w Homs. Od 28 maja 1940 r. Drouet był żołnierzem I Dywizjonu Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej wchodzącego w skład Brygady Strzelców Karpackich.