Urodził się 15 sierpnia 1921 r. w m. Tarnawa-Góra na Kielecczyźnie. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Króla Władysława Jagiełły w Dębicy.
Ucieczka więźniów kompanii karnej
W maju 1940 r., podczas próby przedostania się do Armii Polskiej we Francji, został zatrzymany na Słowacji i przekazany Niemcom. Był więziony w Dukli, Jaśle i Tarnowie, a następnie, 4 grudnia 1940 r., osadzony w obozie koncentracyjnym Auschwitz (numer obozowy 6804).
W maju 1942 r. za kontakty z ludnością cywilną został ukarany dożywotnim przydziałem do kompanii karnej, co faktycznie oznaczało odłożoną w czasie karę śmierci. W czerwcu kompania pracowała w odległości około kilometra od terenu obozu przy kopaniu rowu melioracyjno-odpływowego, jaki miał połączyć obóz w Brzezince z płynącą nieopodal Wisłą.
10 czerwca 1942 r. około 50 więźniów tej kompanii, przed powrotem z miejsca pracy na teren obozu, podjęło próbę ucieczki. Dziewięciu spośród nich, w tym Augustowi Kowalczykowi, udało się uciec. 4 dni później, w odległości około 25 km od obozu Niemcy ujęli dwóch spośród tych uciekinierów i miesiąc później rozstrzelali.
W konsekwencji tej pierwszej zbiorowej ucieczki z KL Auschwitz Niemcy zastrzelili 13 więźniów, a następnego dnia w odwecie rozstrzelali 20 i zgładzili w komorze gazowej około 300 Polaków z kompanii karnej.
Po ucieczce z obozu August Kowalczyk otrzymał pomoc od przygodnie napotkanych Ślązaków, mieszkających na terenach sąsiadujących z obozem, a zwłaszcza od Łucji Sklorz i Gertrudy Lysko. Przez kilka dni ukrywał się w polu, a następnie przez siedem tygodni w domu Anny i Józefa Lysków w miejscowości Bojszowy.
Ostatecznie dostał się w rejon Miechowa, gdzie wstąpił do oddziału Narodowej Organizacji Wojskowej, wcielonego następnie do Armii Krajowej, w którego szeregach walczył do końca wojny.