-
Grupa turystów wypoczywa na pokładzie m/s „Batory” – maj 1936 r. (fot. z zasobu IPN)
W 1933 r. rząd zdecydował o budowie dwóch transatlantyków, które miały stać się swoistymi ambasadorami Polski na morzach i oceanach świata.
Szczyt luksusu
Choć ich budowę zlecono włoskiej stoczni w Monfalcone, to projekt, aranżacja i wykonanie całego wyposażenia należało do polskich inżynierów, projektantów i artystów. A że nie mieli sobie równych w Europie, pod polską banderą znalazły się „pływające salony sztuki” w postaci statków pasażersko-drobnicowych – m/s „Batory” i m/s „Piłsudski”.
Na 160-metrowym „Batorym” mieściło się siedem pokładów użytkowych, w tym pokład spacerowy, łodziowy czy słoneczny. W 318 kabinach, wyposażonych w umywalkę z ciepłą wodą, mogło podróżować 773 pasażerów, obsługiwanych przez ponad trzystuosobową załogę.
Mieli oni do dyspozycji: bary, restauracje, basen, kort, salę gimnastyczną, kino, kaplicę, czytelnię, ambulatorium, a nawet garaż dla kilkunastu aut, nie mówiąc już o innych usługach, takich jak: fryzjer, krawiec czy pralnia.
Bez pustych przebiegów
Z tak komfortowych warunków zakwaterowania i wysokiej jakość obsługi jako pierwsi mogli skorzystać uczestnicy tzw. wycieczki inauguracyjnej. Aby statek nie płynął z Włoch „na pusto”, armator zorganizował rejs, którego trasa wiodła z Triestu przez Dubrownik, Barcelonę, Casablankę, Funchal, Lizbonę i Londyn.
W przeciwieństwie do zwodowanego kilka miesięcy wcześniej „Piłsudskiego”, goście tego specjalnego rejsu nie byli już eksponowanymi osobistościami świata polityki. Stanowili jednak interesującą mieszankę wszelkiej maści znanych i mniej znanych artystów i intelektualistów (Melchior Wańkowicz, Wojciech Kossak, Andrzej Strug), a także działaczy społecznych, przedsiębiorców i ziemian związanych z ówczesnym obozem władzy.
Goście przejechali do Triestu koleją, po czym przesiedli się na statek, który przez kolejne trzy tygodnie płynął przez Adriatyk, Morze Śródziemne, Atlantyk i Morze Północne, cumując w licznych portach Południowej Europy i Afryki.