W dniu 23 września br. w Klubie Muzyki i Literatury we Wrocławiu (pl. Kościuszki 9) odbyła się prezentacja wydanej przez Oddział IPN we Wrocławiu książki „Droga do wolnej Polski” – wspomnień Jerzego Woźniaka, ps. „Jacek”, żołnierza AK, uczestnika akcji „Burza”, emisariusza delegatury Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, lekarza, skazanego na śmierć więźnia politycznego. O książce opowiedział jej autor i bohater – płk Jerzy Woźniak.
Podczas spotkania była możliwość zakupienia książki Jerzego Woźniaka oraz innych wydawnictw Oddziału IPN we Wrocławiu.
Płk dr Jerzy Woźniak
Urodził się 8 listopada 1923 r. w Krakowie. Związany od dzieciństwa z rzeszowszczyzną zamieszkał z rodzicami w Błażowej k/Rzeszowa. Rozpoczętą w Gimnazjum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Rzeszowie naukę kontynuował potem na tajnych kompletach, aż do matury w 1942 r. W 1941 r. jako osiemnastoletni chłopak wstąpił do ZWZ-AK, służąc w placówce w Błażowej. W 1943 r. był słuchaczem podchorążówki, zorganizowanej przez obwód AK Rzeszów, która ukończył w 1944 r. W czasie akcji „Burza” walczył w partyzantce oraz osłaniał działającą aż do końca wojny radiostację, utrzymującą łączność z Włochami i Afryką.
Po wojnie poszukiwany przez NWKD i UB musiał ukrywać się. Podjął działalność w poakowskich organizacjach: NIE, w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość oraz w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj. We wrześniu 1945 r. otrzymał rozkaz „przetarcia” szlaku przerzutowego przez Czechosłowację na Zachód. Przedostał się do Austrii i zadanie wykonał: jego szlakiem pomyślnie przeszło ok. 300 osób.
Jesienią 1945 r., po pomyślnym wykonaniu powierzonego zadania rozpoczął w Insbruku studia medyczne, które przerwał po roku, by wiosną 1946 r., we Włoszech wstąpić do 2 Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa. Przeniesiony do Londynu, do Delegatury Zagranicznej WiN pełnił służbę jako adiutant i sekretarz płk Maciołka („Żuraw”). W maju 1947 r. wraca potajemnie do Kraju, gdzie obejmuje funkcję oficera do zleceń specjalnych i szefa Działu Specjalnego IV Zarządu Głównego WiN.
Niespełna siedmiomiesięczną działalność konspiracyjną przerywa, w dniu 9 grudnia 1947 r., aresztowanie. Po trudnym śledztwie skazany na karę śmierci, którą w styczniu 1949 r. zamieniono na dożywotnie więzienie. Spędził ogółem 9 lat w: więzieniu mokotowskim (X pawilon), w Rawiczu i we Wronkach. Wyszedł na warunkowe zwolnienie w dniu 16 listopada 1956 r.
Po wyjściu na wolność ponownie podjął studia medyczne. Dyplom uzyskał w 1961 r. Pracował we Wrocławiu jako specjalista chorób płuc i medycyny społecznej – w przemysłowej służbie zdrowia. Był lekarzem ogromnie cenionym, znanym ze swej głębokiej wiedzy i serdecznego stosunku do chorych. W 1997 r. powołany przez premiera Jerzego Buzka na funkcję zastępcy Kierownika, a później Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, otrzymał tytuł sekretarza stanu. Wieloletni Prezes Okręgu Dolnośląskiego ŚZŻAK oraz Prezes Stowarzyszenia WiN – obecnie jest prezesem honorowym obu tych stowarzyszeń. Członek Rady Pamięci Walk i Męczeństwa. Członek Kapituły nagrody im. Jakubowskiego – „Kustosz Pamięci Narodowej”, ustanowionej przez Prezesa IPN, prof. Leona Kieresa.
Odznaczony: Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, a także odznaczeniami wojennymi: dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej i innymi.
Dr hab. Tomasz Balbus