W ramach realizacji ustawowych zadań Instytutu Pamięci Narodowej, związanych z popularyzacją najnowszej historii Polski, Biuro Edukacji Publicznej IPN przygotowało długoterminowy cykl zagranicznych prezentacji wystawy edukacyjnej IPN pt. „PRL – tak daleko, tak blisko...”, która przybliża historię Polski z lat 1944–1989. Wystawie towarzyszył specjalny dodatek poświęcony roli Polski w przełomowych wydarzeniach Jesieni Narodów w 1989 r.
Dysponując polsko-angielską wersją wystawy zaplanowano jej prezentację w krajach anglojęzycznych: USA, Kanadzie i Irlandii. Głównym celem było dotarcie z przekazem historyczno-edukacyjnym do miejscowych środowisk opiniotwórczych. Wystawę prezentowano głównie na uniwersytetach oraz w placówkach naukowych i kulturalnych. Naturalnym odbiorcą wystawy była też miejscowa Polonia, szczególnie zaś polskie ośrodki edukacyjne i kulturalne, z którymi od lat współpracuje Biuro Edukacji Publicznej. Celem dodatkowym była także prezentacja dorobku naukowego i edukacyjnego Instytutu Pamięci Narodowej.
Realizację całości przedsięwzięcia koordynował zespół pracowników Centrali BEP pod kierunkiem Agnieszki Rudzińskiej, przy współpracy z Oddziałem IPN w Warszawie.
Efektem były ekspozycje w następujących miejscach:
1. Woodrow Wilson Center w Waszyngtonie (USA), grudzień 2009 – styczeń 2010
2. Uniwersytet Columbia w Nowym Jorku (USA), marzec 2010
3. Landmark Center w St. Paul (Minnesota, USA), kwiecień 2010
4. University of Waterloo (Kanada), maj 2010
5. Uniwersity of Toronto (Kanada), maj – czerwiec 2010
6. Dom Polski w Hamilton (Kanada), czerwiec – lipiec 2010
7. Mississauga Central Library (Kanada), lipiec-sierpień 2010
8. Uniwersity of Ottawa (Kanada), wrzesień 2010
9. Parafia św. Ferdynanda w Chicago (USA), wrzesień – październik 2010
10. University of Illinois w Chicago (USA), październik 2010
11. Galeria Index w Bibliotece Miejskiej w Waterford City (Irlandia), listopada 2010
12. Uniwersytet w Cork (Irlandia), listopad – grudzień 2010
13. Central Library w ILAC Centre w Dublinie (Irlandia), grudzień 2009 – styczeń 2011
Osiągnięty sukces był możliwy zarówno dzięki współpracy z miejscowymi środowiskami uniwersyteckimi (szczególne podziękowania należą się prof. Johnowi Micgielowi z Uniwersytetu Columbia, prof. Janowi Grabowskiemu z Uniwersity of Ottawa i prof. Piotrowi Wróblowi z Uniwersity of Toronto) i placówkami naukowymi (Woodrow Wilson Center w Waszyngtonie), jak też z całym szeregiem instytucji polonijnych: Polską Szkołą w Minneapolis, Stowarzyszeniem Edukacyjnym „Polska Szkoła” w Waterford, Stowarzyszeniem Polskim „WaterPOL.org”, Stowarzyszeniem MyCork, Polish Community in Ireland, Szkolnym Punktem Konsultacyjnym przy Ambasadzie RP w Dublinie. Wydatnej pomocy udzielały także zagraniczne przedstawicielstwa dyplomatyczne RP: Konsulat RP w Chicago, Konsulat RP w Toronto, Ambasada RP w Ottawie oraz Ambasada RP w Dublinie. Prezentacjom wystawy towarzyszyły wernisaże, organizowane wspólnie z miejscowymi partnerami. Ich stałym elementem była prezentacja dorobku naukowego i edukacyjnego Instytutu Pamięci Narodowej, w tym bezpłatna dystrybucja około 2 000 egz. publikacji IPN (katalogów, albumów, książek, periodyków IPN itp.). Część publikacji zostało przy tej okazji przekazanych do bibliotek uniwersyteckich i szkolnych. Wernisażom towarzyszyły wykłady poświęcone historii Polski lat 1944–1989, prowadzone przez wybitnych historyków z IPN:
• prof. Jerzego Eislera (dyrektora Oddziału IPN w Warszawie)
• dr. Łukasza Kamińskiego (dyrektora BEP IPN)
• dr. Krzysztofa Persaka (BEP IPN)
• dr. Pawła Sasankę (OBEP IPN w Warszawie)
Na bazie wystawy organizowane były także (w St. Paul, Chicago, Mississauga i Waterford City) warsztaty historyczne dla polonijnej młodzieży szkolnej, prowadzone m.in. przez Wiesławę Młynarczyk (OBEP IPN w Warszawie). W trakcie prezentacji na uniwersytetach wystawa stała się także okazją do przeprowadzenia zajęć ze studentami. Na Uniwersytecie Columbia lektura wystawy zainspirowała niektórych studentów do napisania prac związanych z historią Polski.
Wielomiesięczny cykl prezentacji wystawy za granicą, będący poważnym wyzwaniem logistycznym, zaowocował dużym zainteresowaniem publiczności. Jej odbiorcami były ogółem tysiące osób, a setki słuchaczy uczestniczyło w wykładach. Obecność wystawy relacjonowana była przez miejscowe media (prasę, radio i telewizję), w tym również media polonijne. W naturalny sposób prezentacja wystawy stała się także promocją Polski za granicą.