Nowa edycja wykładów „Z kamerą po PRL-u”, przedstawiających wybitnych polskich reżyserów filmowych i ich osiągnięcia artystyczne na tle ówczesnej rzeczywistości politycznej, społecznej i kulturowej. Spróbujemy opowiedzieć o bardzo różnych zjawiskach charakterystycznych dla powojennego kina polskiego; zarówno tych, które wprost wynikały z polityki kulturalnej tamtego okresu, jak i tych niezależnych artystycznie. Oprócz arcydzieł polskiego kina pokazane zostaną także fragmenty filmów o jednoznacznie propagandowym zabarwieniu. Seminarium adresowane jest do nauczycieli historii, języka polskiego, wiedzy o społeczeństwie, studentów kierunków humanistycznych oraz uczniów wybierających tematy związane z filmem i historią najnowszą do ustnej prezentacji maturalnej z języka polskiego. Proponujemy sześć spotkań w cyklu miesięcznym (październik 2010 – marzec 2011). Każdy wykład ilustrowany jest pokazem multimedialnym. Udział w seminarium – jako forma doskonalenia zawodowego – zostanie potwierdzony pisemne.
17 stycznia br. odbyło się spotkanie na temat: Kino według Wojciecha Jerzego Hassa
Miejsce spotkań:
Centrum Edukacyjne IPN „Przystanek Historia” im. Janusza Kurtyki przy ul. Marszałkowskiej 21/25.
Wojciech Jerzy Has był mistrzem filmowej formy: łączył doświadczenia różnych sztuk i podporządkowywał je kinu, tworząc precyzyjną i elegancką całość. Jego dzieła charakteryzują się wyraźnym stylem, pozwalającym zidentyfikować autora, choć każde z nich jest niepowtarzalne. Nieustannie prowadził artystyczne poszukiwania, pozostając wiernym własnemu charakterowi. Znakomity adaptator i interpretator literatury, przeniósł na ekran prozę m.in. Marka Hłaski, Andrzeja Kijowskiego, Stanisława Dygata, Antoniego Czechowa, Kazimierza Brandysa, Jana Potockiego, Bolesława Prusa i Bruno Schulza. Obdarzony fenomenalną wyobraźnią i wrażliwością plastyczną, dbał o szczegół, precyzyjnie budując wysmakowane filmowe światy. Nie rezygnował przy tym z wnikliwych obserwacji psychologicznych.
Has był w polskim kinie twórcą osobnym, koncentrującym się na sztuce, w znacznej mierze odpornym na polityczne naciski i unikającym politycznych odniesień. Kino polskie było często osadzone w kontekście Historii. Has sytuował swoje filmy poza nią, co nie znaczy, że pomijał historię – zarówno bycie człowieka w czasie, jak i konkretną sytuację będącą wyzwaniem egzystencjalnym i moralnym. Dlatego też poza jego zainteresowaniem były wydarzenia podlegające ocenie politycznej; przyglądał się tym, które były ściśle związane z indywidualnością człowieka. Jego twórczość była niezwykle silnie zakorzeniona w kulturze polskiej. Poruszał się w kręgu takich zagadnień, jak: czas, pamięć, przestrzeń, tradycja, śmierć, podróż, miasto, sen; sięgając do historii kultury, w której jego filmy są głęboko zakorzenione.
Pokazane zostały fragmenty następujących filmów: Ulica Brzozowa (1947), Moje miasto (1950), Pętla (1957), Pożegnania (1958), Jak być kochaną (1962), Rękopis znaleziony w Saragossie (1964), Szyfry (1966), Lalka (1968), Sanatorium pod Klepsydrą (1973).
Tematy kolejnych spotkań:
- Stanisław Różewicz (luty 2011)
- Krzysztof Zanussi (marzec 2011)
- Krzysztof Kieślowski (kwiecień 2011)
Wykład:
prof. dr hab. Piotr Zwierzchowski, autor m.in.: Zapomniani bohaterowie. O bohaterach filmowych polskiego socrealizmu, Warszawa 2000; Pęknięty monolit. Konteksty polskiego kina socrealistycznego, Bydgoszcz 2005; Spektakl i ideologia. Szkice o filmowych wyobrażeniach śmierci heroicznej, Kraków 2006; redaktor naczelny rocznika „Blok. Międzynarodowe Pismo Poświęcone Kulturze Stalinowskiej i Poststalinowskiej”.
Koordynator projektu:
Sławomir Stępień, tel. (0-22) 860-70-50, slawomir.stepien@ipn.gov.pl
O dokładnych terminach spotkań będziemy informować na stronie www.ipn.gov.pl pod hasłem „zapowiedzi” oraz drogą mailową.
UWAGA!
Prosimy o potwierdzenie udziału.
ZAJĘCIA SĄ BEZPŁATNE!!!