Pod koniec stycznia 1990 r., cztery miesiące po utworzeniu rządu Tadeusza Mazowieckiego, rozwiązała się Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Rząd Mazowieckiego działał w delikatnych warunkach politycznych – wewnątrzpolskich i międzynarodowych i ten fakt, między innymi, był powodem jego ostrożnej pod pewnymi względami polityki. Ta ostrożność przejawiała się głównie w stosunku do komunistów, którzy byli częścią koalicji parlamentarnej podtrzymującej rząd.
Kiedy PZPR dokonała samorozwiązania, powstała jednak nowa sytuacja. Czy kontynuacja dotychczasowej koalicji z udziałem PZPR (i jej konsekwencji) była wyrazem politycznej mądrości tego rządu, czy też jego politycznego kunktatorstwa? Albo inaczej: czy koniec stycznia 1990 symbolizuje w naszej najnowszej historii polityczny realizm czy zmarnowaną szansę?
O tym z Romanem Graczykiem dyskutowali Rafał Ziemkiewicz („Rzeczpospolita”) i dr Piotr Osęka (Instytut Studiów Politycznych PAN) podczas spotkania Klubu Dyskusyjnego IPN i „Tygodnika Powszechnego” w Klubie „Pod Jaszczurami”.
Autoryzowany zapis spotkania