10 grudnia 2009 r. w budynku rzeszowskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej odbył się wykład otwarty prof. dr. hab. Piotra Franaszka „TW jako osobowy środek pracy operacyjnej SB”.
Filip Musiał w „Podręczniku bezpieki” charakteryzuje tajnych współpracowników. „Tajni współpracownicy stanowili podstawowy środek pracy operacyjnej, decydujący o jej efektywności. W przypadku niepowodzeń prowadzonych spraw podejmowano wysiłki związane przede wszystkim z trafniejszym doborem i lepszym wykorzystaniem sieci agenturalnej. Każdy werbunek miał być celowy. Oznaczało to, że liczba i rozmieszczenie tajnych współpracowników w danej sprawie czy obiekcie powinny wynikać z realnych potrzeb (analizy sytuacji operacyjno-politycznej). Tajnym współpracownikiem nazywano osobę, która została zwerbowana do współpracy z SB w związku z planowanym osiągnięciem określonego celu operacyjnego, wykonywała zalecane jej przez funkcjonariusza prowadzącego zadania, których efektem miało być rozpoznanie, wykrywanie bądź zapobieganie działalności uznanej za wrogą przez ówczesne władze…”