Celem wystawy jest przedstawienie podstawowych informacji dotyczących genezy, przebiegu oraz konsekwencji masowych wystąpień robotniczych, które miały miejsce w grudniu 1970 r., a których echo wybrzmiewało jeszcze na początku 1971 r. Ekspozycja przybliża dramatyczne wydarzenia rozgrywające się w kluczowych ośrodkach przemysłowych Polski północnej, na Wybrzeżu, a także ich reperkusje w innych regionach kraju.
Prezentowane materiały ikonograficzne pochodzą ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego oraz Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej. Fotografie dokumentują zarówno miejsca kluczowe dla rozwoju protestów, jak i szerszy kontekst polityczny oraz społeczny. Ukazują codzienność robotników w poszczególnych zakładach pracy, sytuację na ulicach miast, przebieg pokojowych demonstracji oraz nastroje społeczne panujące w trudnych, zimowych dniach przełomu lat 1970–1971. Szczególne miejsce zajmuje również problematyka skali przemocy zastosowanej przez aparat państwowy oraz rozbieżności pomiędzy oficjalną narracją władz a rzeczywistym przebiegiem wydarzeń.
Ekspozycja wykracza poza ramy wydarzeń grudniowych, ukazując także szeroki kontekst ich następstw, w tym m.in. protest łódzkich włókniarek oraz strajki w Szczecinie związane z postaciami Stanisława Bałuki i Edmunda Toczka.
W grudniu 1970 r. władze komunistyczne skierowały przeciw protestującym bezprecedensowe na tamten moment siły: 27 000 żołnierzy, 9 000 funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, 550 czołgów, 750 transporterów opancerzonych, zużywając przy tym ponad 46 000 sztuk amunicji. Skala represji skierowanych przeciw nieuzbrojonym obywatelom znalazła później symboliczne odzwierciedlenie w słowach „Grudniowej Ballady”:
„[…] gdy zawołali: chleba daj nam, Polsko! — przesłała im władza Milicję i Wojsko.”
Autorem koncepcji merytorycznej wystawy jest dr Sebastian Kaniewski. Koncepcję graficzną serii opracowała Aleksandra Kaiper-Miszułowicz, zaś opracowanie graficzne przygotował Marcin Ozga. Ekspozycja została poddana recenzji naukowej przez dr. hab. Filipa Musiała oraz dr. Piotra Brzezińskiego.
Wystawa stanowi ważny element oferty edukacyjnej IPN, wpisując się w działania na rzecz popularyzowania wiedzy o najnowszej historii Polski oraz upowszechniania refleksji nad społecznymi i politycznymi skutkami dramatycznych wydarzeń przełomu lat 1970–1971.