Uroczystości rozpoczęła Msza św. w kaplicy dworca PKP Wrocław Główny. Następnie z przemówieniem okolicznościowym wystąpił zastępca prezesa IPN dr hab. Karol Polejowski. Podkreślił w nim
– Polacy latem 1980 roku powiedzieli władzy komunistycznej „Non possumus” – nie możemy akceptować tego, co z nami robią komuniści. Dość upodlenia, dość życia w nędzy, dość życia w zniewoleniu. Takie było znaczenie tego, co stało się w roku 1980. Kolejarze, którzy służą Polsce – wtedy służyli narodowi, tak jak dzisiaj również służą narodowi – przyłączyli się do tego ruchu, bo inaczej być nie mogło. Bo biło w nich to samo polskie serce, które porwało robotników w całej Polsce w roku 1980. Ta służba wiązała i wiąże się z odpowiedzialnością, dlatego ta trudna decyzja – nie o strajku powszechnym, a właśnie o głodówce.
Główna część uroczystości, której organizatorem była Dolnośląska Solidarność, odbyła się na zewnątrz, pod pomnikiem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, patronki kolejarzy. Patronat Honorowy nad wydarzeniem objął Prezydent RP Karol Nawrocki, czego wyrazem było odczytanie listu od Głowy Państwa przez Beatę Kempę – doradcę Prezydenta RP.
W trakcie uroczystości głos zabierali również przedstawiciele Ministerstwa Infrastruktury, NSZZ „Solidarność”, związków zawodowych, a także sami uczestnicy głodówki z 1980 roku. W dowód wdzięczności zasłużonym pracownikom oraz przedstawicielom instytucji wręczone zostały medale z okazji jubileuszu 45 – lecia NSZZ „Solidarność”. Wśród wyróżnionych znalazł się dr hab. Karol Polejowski, zastępca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.
Na zakończenie liczne delegacje złożyły wiązanki kwiatów pod pomnikiem św. Katarzyny Aleksandryjskiej.
* * *
W dniach 21–27 października 1980 r. w świetlicy Lokomotywowni Wrocław Główny 34 delegatów „Solidarności” z całego przedsiębiorstwa PKP podjęło protest głodowy. Jego celem było przede wszystkim polepszenie warunków pracy na kolei. 31 października 1980 r. podpisano porozumienie z przedstawicielami władz gwarantujące spełnienie większości postulatów kolejarzy.Głodówka bezsprzecznie była aktem założycielskim „Solidarności” w PKP. Wydarzenia w lokomotywowni mocno przeżywali nie tylko kolejarze, ale również członkowie związku w całej Polsce i duża część mieszkańców Wrocławia. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że głodówka budowała poczucie wspólnoty wrocławian i była jednym z aktów założycielskich również wrocławskiej „Solidarności”