W dyskusji wokół książki poświęconej wybitnemu działaczowi ludowemu wzięli udział zastępca prezesa IPN dr Mateusz Szpytma, dyrektor Archiwum IPN Marzena Kruk, najmłodszy syn Stanisława Mierzwy, dr Wojciech Mierzwa, współautorzy wystawy Paweł Zielony oraz Radosław Kurek.
Zastępca prezesa IPN dr Mateusz Szpytma podkreślił niezłomny charakter Stanisława Mierzwy, który nigdy nie poszedł na współpracę z komunistami, mimo wielu prób skłonienia go do takiego kroku. Do końca pozostał wierny ideałom niezależnego ruchu ludowego, niosąc w czasach reżimu totalitarnego niepodległościowe i wolnościowe przesłanie Wincentego Witosa.
* * *
Stanisław Mierzwa (1905–1985)
Urodził się 27 stycznia 1905 r. we wsi Biskupice Radłowskie (pow. tarnowski). W 1934 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z ruchem ludowym związany był od okresu studiów. Początkowo działał w Polskiej Akademickiej Młodzieży Ludowej i w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. W 1931 r. wstąpił do Stronnictwa Ludowego, a już w 1935 r. wybrany został do Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii.
Podczas okupacji niemieckiej współtworzył konspiracyjne SL „Roch” w Małopolsce. W październiku 1943 r. wszedł w skład Centralnego Komitetu Ruchu Ludowego SL. Jako przedstawiciel ludowców zasiadał w krakowskim Międzypartyjnym Komitecie Politycznym. Po utworzeniu w styczniu 1944 r. Rady Jedności Narodowej – substytutu podziemnego parlamentu – został jej członkiem.
Aresztowany przez NKWD w końcu marca 1945 r. wraz z innymi przywódcami Polski Podziemnej, został w procesie szesnastu skazany na cztery miesiące więzienia. Na początku sierpnia wrócił do kraju, a w październiku rozpoczął praktykę adwokacką w Krakowie. Przystąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego, stając się członkiem władz tej największej siły opozycyjnej w kraju.
W 1946 r. został aresztowany przez UB i skazany na 10 lat więzienia. Po zwolnieniu w 1953 r. wrócił do pracy w adwokaturze. Do końca życia był inwigilowany przez komunistyczny aparat represji. Poświęcił się działalności na rzecz upamiętnienia Wincentego Witosa (był m.in. inicjatorem utworzenia Witosa, otwartego w 1971 r.). Zmarł 10 października 1985 r. w Krakowie. Został pochowany został w Wierzchosławicach.
Polecamy: