W dniu 13 października 2004 r. w siedzibie Instytutu Pamięci Narodowej miała miejsce uroczystość uhonorowania Pana mjr. Jerzego Woźniaka dedykowaną mu Księgą Pamiątkową – specjalnym numerem „Zeszytów Historycznych WiN”. [przedstawiamy osobę Jerzego Woźniaka – tekst dr. Tomasza Balbusa].
Podczas spotkania współorganizowanego wraz z Oddziałem IPN-KŚZpNP w Krakowie, Stowarzyszeniem „Wolność i Niezawisłość” oraz Światowym Związkiem Żołnierzy AK głos zabrał m.in. prof. Leon Kieres, prezes IPN i Mieczysław Huchla, prezes Stowarzyszenia „WiN”, odczytano również list od prof. Władysława Bartoszewskiego.
Kolejny, 21 numer Zeszytów Historycznych WiN-u zatytułowany „Z dziejów podziemia niepodległościowego (1944-1956)” wręczył mjr. Jerzemu Woźniakowi dr hab. Janusz Kurtyka, redaktor naczelny tego wydawnictwa i jednocześnie dyrektor oddziału IPN w Krakowie.
Mjr dr Jerzy Woźniak
Urodził się 8 listopada 1923 r. w Krakowie. Związany od dzieciństwa z rzeszowszczyzną zamieszkał z rodzicami w Błażowej k/Rzeszowa.
Rozpoczętą w Gimnazjum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Rzeszowie naukę kontynuował potem na tajnych kompletach, aż do matury w 1942 r.
W 1941 r. jako osiemnastoletni chłopak wstąpił do ZWZ-AK, służąc w placówce w Błażowej. W 1943 r. był słuchaczem podchorążówki, zorganizowanej przez obwód AK
Rzeszów, która ukończył w 1944 r.
W czasie akcji „Burza” walczył w partyzantce oraz osłaniał działającą aż do końca wojny radiostację, utrzymującą łączność z Włochami i Afryką.
Po wojnie poszukiwany przez NWKD i UB musiał ukrywać się. Podjął działalność w poakowskich organizacjach: NIE, w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość oraz w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj. We wrześniu 1945 r. otrzymał rozkaz „przetarcia” szlaku przerzutowego przez Czechosłowację na Zachód. Przedostał się do Austrii i zadanie wykonał: jego szlakiem pomyślnie przeszło ok. 300 osób.
Jesienią 1945 r., po pomyślnym wykonaniu powierzonego zadania rozpoczął w Insbruku studia medyczne, które przerwał po roku, by wiosną 1946 r., we Włoszech wstąpić do 2 Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa. Przeniesiony do Londynu, do Delegatury Zagranicznej WiN pełnił służbę jako adiutant i sekretarz płk Maciołka („Żuraw”). W maju 1947 r. wraca potajemnie do Kraju, gdzie obejmuje funkcję oficera do zleceń specjalnych i szefa Działu Specjalnego IV Zarządu Głównego WiN.
Niespełna siedmiomiesięczną działalność konspiracyjną przerywa, w dniu 9 grudnia 1947 r., aresztowanie. Po trudnym śledztwie skazany na karę śmierci, którą w styczniu 1949 r. zamieniono na dożywotnie więzienie. Spędził ogółem 9 lat w: więzieniu mokotowskim (X pawilon), w Rawiczu i we Wronkach. Wyszedł na warunkowe zwolnienie w dniu 16 listopada 1956 r.
Po wyjściu na wolność ponownie podjął studia medyczne. Dyplom uzyskał w 1961 r. Pracował we Wrocławiu jako specjalista chorób płuc i medycyny społecznej – w przemysłowej służbie zdrowia. Był lekarzem ogromnie cenionym, znanym ze swej głębokiej wiedzy i serdecznego stosunku do chorych.
W 1997 r. powołany przez premiera Jerzego Buzka na funkcję zastępcy Kierownika, a później Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, otrzymał tytuł sekretarza stanu.
Wieloletni Prezes Okręgu Dolnośląskiego ŚZŻAK oraz Prezes Stowarzyszenia WiN – obecnie jest prezesem honorowym obu tych stowarzyszeń.
Członek Rady Pamięci Walk i Męczeństwa.
Członek Kapituły nagrody im. Jakubowskiego – „Kustosz Pamięci Narodowej”, ustanowionej przez Prezesa IPN, prof. Leona Kieresa.
Prezes Rady Naczelnej ŚZŻAK i Prezes Rady przy Kierowniku Urzędu ds. KiOR.
Odznaczony: Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, a także odznaczeniami wojennymi: dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej i innymi.