W dniu 23 kwietnia 2008 r., w wieku 93 lat w Krakowie zmarł Ludwik Kubik ps. „Juliusz” – wiceprezes Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. W środę 30 kwietnia 2008 r. na Cmentarzu Rakowickim pożegnali Go Rodzina, przyjaciele i koledzy z organizacji kombatanckich.
Pogrzeb miał uroczysty charakter, który podkreślała obecność Asysty Wojskowej 2. Korpusu Zmechanizowanego w Krakowie, pocztów sztandarowych Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, Światowego Związku Żołnierzy AK, Straży Pożarnej oraz liczne poczty kombatanckie. Ludwika Kubika wspominali przemawiający podczas uroczystości: Andrzej Jarzymowski – Prezes Obszaru Południowego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, dr hab. Janusz Kurtyka – Prezes Instytutu Pamięci Narodowej oraz przedstawiciele środowisk kombatanckich. Podkreślano zasługi, za które Ludwik Kubik został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej.
***
Kubik Ludwik „Alfred”, „Czesław”, „Juliusz”, „Lucjan”, „Stanisław”, używał nazwiska Józef Gruszecki, urodzony 4 marca 1915 r. w Gnojnicy, pow. Dębica, syn Jakuba i Zofii z d. Magdoń. Ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty w Łucku. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych w 1939 r. został mianowany podporucznikiem. We wrześniu 1939 r. walczył w szeregach 6. DP. W lasach w rejonie Rawy Ruskiej został ranny i dostał się do niemieckiej niewoli. Zbiegł z kolejowego transportu jenieckiego w Zabierzowie. Wrócił do Gnojnicy. Od 1943 r. był dowódcą Placówki AK Sędziszów II „Gracja”. W czasie burzy dowodził kompania w I Rejonie Walki Obwodu AK Dębica 4 września 1944 r. został aresztowany przez NKWD. Zwolniono go po kilku dniach. Od listopada 1944 r. był adiutantem Łukasza Cieplińskiego, Inspektora Rzeszowskiego AK. Prowadził jego kancelarię i opiekował się archiwum Inspektoratu, razem z Ł. Cieplińskim przeniósł się do Krakowa, do Komendy Okręgu. Działał w Organizacji „Nie”, później w Delegaturze Sił Zbrojnych. Od września 1945 r. był szefem łączności Okręgu WiN Kraków. Studiował na Wydziale Prawa UJ. W początkach 1946 r. został kierownikiem Wydziału Organizacyjnego Południowego Obszaru WiN. W grudniu 1946 r. brał udział w zebraniu u Sajkiewicza na Rakowicach, gdzie na miejsce aresztowanego F. Niepokólczyckiego wybrano Prezesem ZG WiN Ł. Cieplińskiego. Kierował Wydziałem Organizacyjnym ZG WiN. Od stycznia 1947 r. odpowiadał za łączność, finanse, kancelarie i archiwum. Aresztowano go 9 grudnia 1947 r. pod fałszywym nazwiskiem Józefa Gruszeckiego. 4 lipca 1950 r. MBP sporządziło akt oskarżenia. 14 października 1950 r. WSR w Warszawie skazał go na dożywotnie więzienie, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na lat 5 i przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. 16 grudnia 1950 r. Najwyższy Sąd Wojskowy podtrzymał wyrok WSR. Karę odbywał w ZK w Rawiczu. 10 maja 1957 r. został zwolniony z więzienia po zawieszeniu wykonywania kary przez Radę Państwa. Pracował w redakcji „Tygodnika Powszechnego” i w Wydawnictwie „Znak”. W 1989 r. był współzałożycielem Związku Żołnierzy Armii Krajowej i jego Prezesem. Brał udział w reaktywowaniu Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, był wiceprezesem ZG WiN. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. 3 kwietnia 1998 r. został awansowany do stopnia podpułkownika. 17 października 1992 r. Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego unieważnił wyrok WSR z 1950 r. jako wydany za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Za Udział w Wojnie Obronnej 1939, Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju, Medalem Pro Memoria, Odznaką Wetera Walk o Wolność, Pro Ecclesia et Pontifice. Był żonaty z Ireną Turzańską, miał córkę Lucynę oraz syna Grzegorza.