– Gdy spojrzymy na życiorys pani profesor Paluszyńskiej-Daszkiewicz, to widzimy z jednej strony wierność etosowi Armii Krajowej, bo była przecież częścią największej podziemnej armii świata w latach 1942-44, ale po roku 1945, mimo tak wielkiej kariery prawnej, naukowej, administracyjnej, mimo tych wszystkich słów, które dzisiaj słyszeliśmy, pani profesor nie dała się złamać systemowi komunistycznemu
– powiedział prezes IPN, przybliżając jednocześnie na początku swojego wystąpienia życiorys profesor Krystyny Paluszyńskiej-Daszkiewicz. Następnie skupił się na głównym temacie swojego wykładu „Podstawy prawne funkcjonowania niemieckich obozów”.
– Za utworzeniem obozów zagłady na ziemiach polskich przemawiały również teorie rasistowskie. Teorie rasistowskie, które nie rodzą się po dojściu Adolfa Hitlera do władzy albo w momencie opublikowania Mein Kampf, ale rodzą się już co najmniej w drugiej połowie wieku XIX. Teorie rasistowskie, antypolskie, teorie eutanazyjne, wokół których niemieccy filozofowie, praktycy prawa wypowiadali się i publikowali już w drugiej połowie wieku XIX. Te teorie rasistowskie, nie pozwalały na grzebanie mordowanych Żydów w ziemi niemieckiej
– zaznaczył dr Karol Nawrocki.
W konferencji uczestniczyli m.in. prezes Trybunału Konstytucyjnego Julia Przyłębska, prof. UAM dr hab. Justyn Piskorski, adw. dr hab. Konrad Burdziak, dr Bartłomiej Wróblewski, prof. KUL dr hab. Krzysztof Wiak.
***
Krystyna Czesława Paluszyńska-Daszkiewicz – ur. 12 marca 1924 roku w Toruniu. Profesor. W czasie okupacji niemieckiej została wysiedlona do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie zaangażowała się w działalność podziemną w szeregach Armii Krajowej.
Będąc pracownikiem naukowym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, współorganizowała NSZZ „Solidarność” UAM i brała udział w projektach legislacyjnych związku. Wspierała studentów działających w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W okresie stanu wojennego niosła pomoc prawną osobom zatrzymanym. W 1971 r. uzyskała tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk prawnych, a w 1977 r. tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1981–1983 była obrońcą w procesach sądowych studentów i pracowników poznańskich uczelni. Sprzeciwiała się szykanom skierowanym w nich przez uczelnie (m.in. zwolnienia dyscyplinarne, uniemożliwianie zdawania egzaminów). Od grudnia 1981 r. prowadziła działania na rzecz uwolnienia internowanych. W swoim mieszkaniu przyjmowała rodziny internowanych i aresztowanych. Sporządzała także analizy prawne dotyczące łamania praworządności przez władze komunistyczne. W ramach tej działalności była obserwatorem na procesie morderców księdza Jerzego Popiełuszki, literalnie zapisując przebieg procesu i zeznania jego uczestników. Autorka m.in. książki „Uprowadzenie i morderstwo ks. Jerzego Popiełuszki” (1990).