Uroczystości pogrzebowe odbyły się 27 maja 2024 roku. Po mszy żałobnej w Bazylice Archikatedralnej pw. św. Jana Chrzciciela Marię Dłużewską pożegnano na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie, gdzie spoczęła w kwaterze przy „Łączce”. Zmarłej w ostatniej drodze towarzyszyli zastępcy prezesa Instytutu Pamięci Narodowej dr Mateusz Szpytma oraz dr hab. Krzysztof Szwagrzyk.
Maria Dłużewska urodziła się 26 września 1951 roku w Kielcach. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Występowała w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, Teatrze Dramatycznym w Gdyni, Teatrze Polskim w Szczecinie, a także Teatrze Popularnym w Warszawie.
Od 1980 r. należała do NSZZ „Solidarność”. W latach 1983–1985 była współorganizatorką Mszy za Ojczyznę w kościele św. Józefa Robotnika w Ursusie. Od 1983 r. zajmowała się kolportażem opozycyjnych książek i prasy niepodległościowej. W latach 1984–1987 była redaktorem i autorką tekstów w II Programie Radia Solidarność. W latach 1984–1988 była działaczką Solidarności Walczącej, współpracując m. in. z Radiem Solidarności Walczącej. Działała również poza granicami PRL, organizując spektakle w instytucjach polonijnych (Szwecja, Australia, USA). Pracowała w tygodniku „Spotkania” i „Tygodniku Solidarność”, od 1993 r. poświęciła się tworzeniu filmów dokumentalnych (m.in. „Pierwszy dzień miasta”, „Mgła”, „Pogarda”, „Córka”).
W 2008 roku została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2017 roku otrzymała Krzyż Wolności i Solidarności.
W 2018 roku Maria Dłużewska otrzymała Nagrodę Złoty Opornik za najlepszy film podczas X Festiwalu Filmowego Niepokorni Niezłomni Wyklęci za obraz „Andrzej Kołodziej. Bardzo polska opowieść”.
Za wybitne zasługi dla kultury polskiej, osiągnięcia w twórczości filmowej oraz wkład w rozwój polskiego kina dokumentalnego śp. Maria Dłużewska została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Maria Dłużewska zmarła 10 maja 2024 roku.