Kino to najważniejsza ze sztuk – uważał Lenin. Podobnego zdania byli rządzący Polską Rzeczpospolitą Ludową. W naszym kraju rozwijały się gatunki filmowe, ale jak większość dziedzin życia również one nie mogły pozostawać neutralne politycznie. Produkcje filmowe realizowały politykę kulturalną i oświatową zgodnie z wytycznymi władz. Często służyły doraźnym celom ekip rządzących. Nie wszyscy reżyserzy poddawali się presji. Jednym z nich był Stanisław Bareja.
Zrozumieć filmy Barei to znaczy znać sytuację polityczną tamtych czasów. Warsztaty „Film fabularny w nauczaniu i uczeniu się historii najnowszej”, przygotowane przez pracownika Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej IPN w Szczecinie – Grzegorza Czapskiego, przeprowadzone 5 lutego 2007 r. w Centrum Szkolenia Sił Powietrznych w Koszalinie, pozwoliły zrozumieć odbiorcom symbolikę obrazów Barei. Słuchaczami byli wykładowcy kształcenia obywatelskiego. Na podstawie znanych fragmentów filmów kursanci starali się opisać prawdziwe oblicze tamtej Polski widzianej oczyma Stanisława Barei.
Komedie Barei pokazywały nie tylko głęboką demoralizację władz, brak towarów, wielkie ubóstwo i szarość życia w PRL-u, ale przede wszystkim ludzi, którzy próbowali „normalnie” żyć w tych „nienormalnych czasach”.