Nawigacja

1wrzesnia39.pl

przejdź do portalu

Aktualności

Pożegnaliśmy o. Jacka Pleskaczyńskiego

21 sierpnia 2019 roku ojciec Jacek Pleskaczyński spoczął na Cmentarzu na Powązkach w Warszawie.

Ojciec Jacek Pleskaczyński SJ, duszpasterz środowisk akademickich, zaangażowany w działalność opozycyjną, odznaczony 18 lipca 2019 roku Krzyżem Wolności i Solidarności, nadanym przez Prezydenta RP, zmarł 17 sierpnia 2019 roku w Warszawie w wieku 71 lat.

o. Jacek Krzysztof Pleskaczyński – ur. 1948 r. w Lublinie, duchowny rzymskokatolicki, jezuita (SJ). Był duszpasterzem akademickim w Toruniu, gdzie na początku 1985 r. zaangażował się w prace Komitetu Budowy Pomnika Upamiętniającego Uprowadzenie ks. J. Popiełuszki (pełnił funkcję sekretarza prezydium).

W latach 1985-1989 zawiadywał Duszpasterstwem Akademickim działającym przy kościele oo. jezuitów w Łodzi, celebrował msze św. dla harcerzy, licealistów i kombatantów oraz współprowadził Duszpasterstwo Środowisk Twórczych, w ramach którego odbywały się cotygodniowe spotkania z przedstawicielami niezależnej kultury i działaczami środowisk opozycyjnych. Z upoważnienia śp. o. Stefana Miecznikowskiego opiekował się niezależną galerią sztuki pod nazwą „Nawa św. Krzysztofa”. Sprawował pieczę nad grupą samokształceniową DA złożoną m.in. z działaczy Niezależnego Zrzeszenia Studentów Politechniki Łódzkiej redagujących nielegalny „Biuletyn Informacyjny NZS PŁ”. W styczniu 1986 r. współorganizował wystawę poświęconą piątej rocznicy strajków studenckich w Łodzi, w maju 1989 r. objął opieką duszpasterską strajkujących studentów w okupowanym budynku tzw. „Akwarium” PŁ.

W latach 1986-1989 inicjował i organizował na Roztoczu obozy dla studentów i licealistów, podczas których odbywały się prelekcje i dyskusje z udziałem znanych działaczy opozycji antykomunistycznej. W latach 1975-1977 podlegał inwigilacji ze strony SB.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2019), Krzyżem Wolności i Solidarności (2019) oraz Medalem Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego „Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis” (2016).

do góry